Als Raad van Bestuur van een middelgrote organisatie in de sector voor verpleging en verzorging in het noorden des lands ben je gewend aan ontwikkelingen in de politiek en de maatschappij. Ontwikkelingen die er om vragen om de vertaling van ‘buiten naar binnen’ te maken. Welk effect heeft dat op de organisatie? Wat zijn de gevolgen voor cliënten en voor medewerkers? Welk effect heeft dit voor mijn tijd voor de zorg als bestuurder?

Ik ben niet van het type dat roept dat het vroeger allemaal beter was, integendeel. Maar de laatste jaren is er wel heel veel gebeurd. Denk aan de invoering van de zorgzwaartepakketten, de marktwerking, afschaffing bouwregime etc. Deze ontwikkelingen hebben de sector ook veel gebracht.De marktwerking heeft wél gebracht dat we ons nadrukkelijker positioneren: Wie zijn we en waar staan we voor? Wie zijn onze cliënten en hoe gaan we om met de wensen en behoeften van onze cliënten?

De invoering van de zorgzwaartepakketten heeft er wél voor gezorgd dat wij in gesprek gaan met onze cliënten om in overleg een zorgplan samen te stellen dat aansluit bij de indicatie. Dat we risicodrager worden voor het vastgoed maakt dat we nu wél veel beter nadenken over de functionaliteit en duurzaamheid van een gebouw en over de bekostiging er van op lange termijn. De invoering en borging van kwaliteitssystemen zorgt er wél voor dat we de cirkel rond maken: we bedenken, voeren uit, kijken of het klopt en stellen bij. Eerder bleef het vaak bij de eerste twee stappen.

Dat we werken met gemeenschapsgeleden brengt extra verantwoordelijkheid met zich mee als het gaat om het doelgericht en doelmatig inzetten van deze middelen. Daar ben ik me van bewust en is niets mis mee. Ik vraag me af wat er de komende jaren nog op de sector af gaat komen. Zo op het oog komen de plannen in de brieven van de Minister en de Staatssecretaris van VWS positief over: Iedere Nederlander moet kunnen rekenen op zorg van hoge kwaliteit: snel, goed, veilig en respectvol. Zeker, dat ondersteun ik van harte.

Dit kabinet is van start gegaan met een enorme bezuinigingsopdracht. Dat de bomen niet tot de hemel groeien is logisch. Het begrotingstekort mag niet te ver oplopen, want op de lange termijn is het effect daarvan niet te overzien. Wat ik heel erg vind is dat er geen eenduidige visie schuil gaat achter die bezuinigingsmaatregelen.

De consequenties voor bepaalde groepen in onze samenleving zijn desastreus als gevolg van stapeling. Veel maatregelen treffen dezelfde mensen. De zorgpremies stijgen, de uitkeringen worden beperkt, begeleiding wordt geminimaliseerd, scholingsmogelijkheden worden beperkt, voorzieningen worden overgeheveld van de ene wet naar de andere met een bezuinigingsopdracht, toeslagen worden verlaagd etc. Een groot deel van deze maatregelen treft mensen, die van deze voorzieningen afhankelijk zijn. Wat de gevolgen exact zullen zijn is op dit moment nog niet te zeggen, maar de voorspellingen zijn somber. Waar is de onderlinge solidariteit gebleven?

Om mij heen zie ik dat krachten gebundeld worden om de gevolgen in kaart te brengen. Ik vind het dan ook mijn taak als bestuurder om nu zeker mijn steen bij te dragen in het zichtbaar maken van de consequenties, maar ook om een vuist te maken in een poging het tij te keren, in een poging om de vertaling van ‘buiten naar binnen’ behapbaar te houden voor onze cliënten en voor hen die voor hen zorgen, onze medewerkers en vrijwilligers.

Of dat zal lukken? Ik ga er voor, want niet geschoten is altijd mis.

Margriet Hommes
Raad van Bestuur
Zorggroep Groningen