Als het werkt is het ideaal. Alle gegevens en bijzonderheden bij de hand. Maar het werkt heel vaak ook niet en dan is het zeer frustrerend en tijdrovend. Tijdregistratie, daar heb ik het over.

Vorig weekend liep het apparaat waarmee ik in- en uitklok bij een cliënt weer eens vast. “Dan reset je het apparaat toch even” is dan de oplossing. Niet dus! Mijn apparaat vertelde me dat ik nog maar bij klant 3 was, terwijl ik in werkelijkheid al bij klant 8 was. Ik voelde me lichtelijk gefrustreerd, maar ook opgelaten. Ik vind dat cliënten er niks van mogen merken; ik ben er voor hen.

De consequentie was dat ik na mijn late dienst, om 23.15 uur m’n hele dienst handmatig heb moeten invoeren. Daar ben je dan weer een uur mee bezig, terwijl de volgende ochtend een vroege dienst op het programma stond.

Op dit soort momenten denk ik vaak aan de technologie en in mijn geval de tijdregistratie. Regelmatig krijgen we nieuwe versies, maar de problemen blijven bestaan. Moeten wij als zorgverleners ons hier wel mee bezig houden? Zijn wij er niet voor de mensen? Ik ga voor het laatste.

‘Schipperen met tijd’ is normaal al aan de orde van de dag, maar in deze witte wereld helemaal! Zonder gebruik te maken van het noodprotocol, maar met eigen initiatief en vindingrijkheid kom je een heel eind. Iedereen heeft die zorg gehad, die hij nodig had.

71 procent van de zorgmedewerkers vindt dat zij te weinig verdient. Vorig jaar was dit percentage nog 64 procent…

En ja, eindelijk, er is een nieuw CAO-akkoord voor de sector VVT. De oude CAO was in maart van dit jaar al verlopen. In een eerder blog gaf ik aan, wanneer er geen nieuwe CAO zou komen de zorgmedewerkers er gemiddeld 1 procent op achteruit zouden gaan. Gelukkig is het niet zover gekomen. Bonden en werkgevers blijken elkaar gevonden te hebben. Maar ik denk dat het niet genoeg is.

Ik voel me door het trage verloop van de onderhandelingen echt niet serieus genomen en zelfs ondergewaardeerd. Als je ziet wat we dagelijks doen; continu een stapje harder en er dan ook nog eens financieel nauwelijks iets voor terugkrijgen. Het resultaat; grote onvrede en teleurstelling.

Medewerkers nemen ontslag
Het zijn zware tijden voor de zorg. Er is minder geld. Er is een flink personeelstekort; er zijn in de afgelopen periode behoorlijk wat medewerkers geweest die de zorg hebben verlaten. En dan heb ik het nog niet eens over de toenemende vergrijzing onder de medewerkers en het feit dat de zorg niet aantrekkelijk is voor jongeren om in te werken.

Dus wat doet zo’n nieuw CAO-akkoord dan?
Kiezen meer mensen voor de zorg?
Stelt dit de huidige medewerkers tevreden?
Leidt dit tot meer gekwalificeerd personeel in de nabije toekomst?

Ik denk het niet, ik maak me zorgen…