Het is trubbelig vanmorgen. Mevrouw Boot moet naar de dokter en begint te steigeren. Ze wordt er altijd erg onrustig van. Dat geldt voor mij ook, die onrust. Ik heb de laatste tijd wat zorgen en begin er last van te krijgen en dat merken anderen natuurlijk ook. Ik ben de tafel aan het dekken en Mevrouw van de Zorg kijkt me al een paar keer aan en in eens zegt ze: “heb je, ben je …” Ik vraag haar of ik te druk ben. Ze kijkt me helder aan en zegt: “Ja, hoe komt het ben je onrustig?” Ik schiet een beetje vol. Ze steekt haar hand uit kijkt me liefdevol aan en zegt: “Leg het hier maar even neer en dan bewaar ik het voor jou.” Ja, dan schieten de tranen in mijn hart. Ik knuffel en bedank haar flink. Ik kan weer verder. Wat een schat. Mijn feestdagen kunnen niet meer stuk.