Mevrouw van Zutphen is vandaag niet in haar hum. Alles loopt verkeerd. Nu zijn haar kleren niet goed: “Die horen in het andere huis, die zijn al oud.” En de boterham met gebakken ei is ook niet lekker: “Koud!” Ik loop naar mijn collega bij het aanrecht. We merken dat Mevrouw van Zutphen aan het veranderen is. En dat komt haar humeur niet ten goede. Gelukkig wordt ze erg in de watten gelegd door haar dochters. Heel leuk om te zien. Ze doen haar elke zaterdagmiddag in bad in onze sfeerbadkamer. Hier zit een luxe bad in, we hebben lekkere geurtjes, massageolie, een rustgevend muziekje en in het plafond blinken, als sterren aan de hemel, kleine lichtjes. Met de wandschildering op de achtergrond lijkt het net of je op een zwoele zomeravond aan zee zit.

Even later komt Dochter van Zutphen binnen. Ze vraagt aan me hoe met met haar moeder gaat. Als we verder praten vertelt ze dat ze het moeilijk heeft met de toestand van haar moeder. Want moeder krijgt steeds meer probleempjes en is heel emotioneel waar het bepaalde kleding betreft. Dochter van Zutphen is in tweestrijd. Moet ze de kleren die pijnlijke herinneringen weghalen, of juist niet? Dat pakje wat ze droeg op vaders begrafenis? Zomaar weghalen, zonder overleg?
Ik snap de tweestrijd wel. Ik leg haar uit dat dementerenden zintuiglijke ervaringen vaak het langste onthouden en dat de gevoelens die daarbij horen diepgeworteld zijn in het geheugen. Je kunt je afvragen wat de kleding meer oproept, verdrietige gevoelens of positieve herinneringen. We praten nog even verder tot Moeder van Zutphen haar dochter in de gaten krijgt.

Als later dochterlief weer naar huis gaat, komt ze nog even bij me langs. Ze geeft me een hand en bedankt me hartelijk voor de uitleg. Ze heeft haar besluit genomen. Ha, dat voelt goed. Dit zijn momenten waarop ik blij ben dat ik even de tijd kan nemen. Je draagt zorg voor je cliënten, maar daar hoort de zorg van familie ook een beetje bij, want samen moeten we verder.