Vanmorgen legden we de hand aan de laatste zaken. Folders, posters, inschrijfformulieren, fruit en vruchtendrankjes, met de leverancier doorgesproken hoe de apparaten werken. We zijn er klaar voor. We staan in de gloednieuwe fitnessruimte voor zowel bewoners van zorgpark Sint Petrus in Boekel, als 55-plussers uit de wijk. De ruimte dient twee doelen: ouderen meer laten bewegen en sociaal contact bevorderen.

Een van de eerste dapperen is mevrouw Manders. Ze gymt al twee keer per week en zegt in eerste instantie dat het niets voor haar is. Ik dring toch wat aan: “Hier kun je fietsen zonder dat je haar in de war waait of nat wordt.” Ze gaat overstag. Verder komt mevrouw ten Haaf kijken. Ze wil – net als vroeger – heel graag fietsen. Samen stappen we op en eenmaal op de pedalen, wil ze er niet meer af. Af en toe kijkt ze achterom. Ze heeft daar een apparaat zien staan dat haar ook wel interessant lijkt. Of ze die mag uitproberen? Ik zet de loopband op een laag tempo zodat ze kan wennen. Ik adviseer haar vooral door het grote raam te blijven kijken als ze loopt en niet naar haar voeten. Het bevalt. Ze wil het tempo wel een beetje verhogen. Ondanks de last in haar heup wil ze er toch beweging in houden.

We scoren goed met de fitness. We maakten ongeveer 60 afspraken voor begeleid sporten en nog eens 40 voor sporten zonder begeleiding. Voor mij blijft het sporten vandaag. Vanavond heb ik in St. Joachim en Anna een spelletjesavond en daar ga ik samen met een vrijwilliger tafeltennissen en sjoelen met de bewoners. In begin dacht ik ‘tjee, tafeltenissen’, maar we hebben een paar enthousiaste ping-pongers. En dat op die leeftijd! Zo zie je maar, de wonderen zijn de wereld niet uit. Zou dat het geheim zijn? In beweging blijven en de 100 halen?