Vlug gaat Mevrouw Boot na het ontbijt naar haar kamer. Haar zoon is jarig en komt haar om 12 uur ophalen. Mijn collega is ook jarig vandaag en ze is gewoon aan het werk (da’s nou echte liefde). Er wordt volop gezongen. Mevrouw Van de Zorg kijkt echter bedenkelijk, dus ik vraag: “Heb je goed geslapen?” “Nee”, zegt ze heel serieus. Ik schrik een beetje en vraag hoe het komt. “Als ik goed geslapen zou hebben, moet ik naar de markt om lappen te verkopen.” Ze schiet in de lach. Eén nul, en dat om half negen.

Als Mevrouw Opstand gegeten heeft ruim ik de tafel af. De korstjes brood die iedereen laat liggen, doe ik op een bord en loop naar buiten. De hele week wil ik al sneeuw mee naar binnen nemen. Gewoon uit baldadigheid. Ik gok het er op. Doe een hoopje sneeuw op het lege bord en ga naar binnen. Ik zet het bord voor de neus van Mevrouw Van de Zorg, die is altijd in voor geintjes. Ze kijkt me aan met pretoogjes.
- Wat is dat?
Wat denk je, sneeuw!
- Mag ik?
Wat bent u toch netjes. Doen!
Ze pakt een beetje sneeuw en gooit een sneeuwbal naar me.
Mag ik het nu terug doen?
Ik pak een beetje sneeuw en stop het achter in haar nek. Ze lacht. Heerlijk. De vloer is inmiddels nat en ik ga de sneeuw snel opdoen, voordat er ongelukken gebeuren. “Hebben we meteen gymnastiek gehad!”, roep ik ondertussen. “En gewassen ook mee passant”, zegt mevrouw Boot die op een afstandje staat te kijken. Ik vraag of ze ook wat sneeuw wil. Dat wil ze niet, want haar zoon komt zo. Het loopt al tegen 12 uur. Ik vraag haar of ze zich misschien in de dag vergist heeft. Ze kijkt me aan zegt: “Het is toch zondag vandaag?” Nee, het is zaterdag. “Oh, dan heb ik me in de dag vergist.” Prompt gaat ze gezellig bij de rest zitten. Hopelijk is haar zoon morgen echt jarig.