De arm van Mevrouw Boot zit in het gips. Ze zegt dat ze de klok heeft opgedraaid, dat haar dochter binnenkwam en ze van de schrik achterover gevallen is. Wat er precies gebeurd is, weten we niet. De familie ging meteen met haar naar de EHBO.

De dagen erop blijft Mevrouw Boot vertellen over haar ongelukje. De aandacht van iedereen is leuk, maar je merkt dat ze overprikkeld raakt. Steeds vaker gaat ze naar haar appartement. Op zich vind ik het heel knap ze ervoor kiest om de drukte uit de weg te gaan. Ze voelt zich niet goed met dat ‘ding’ om haar arm. Ze slaapt slecht en is overdag te moe om het allemaal aan te kunnen. Vandaag is ze het zat. Ze houdt het niet meer uit op haar kamer. Ze heeft postgevat in de gang met het gevolg dat andere cliënten die daar normaal zitten ook geprikkeld raken, want nu zit mopperpot Boot er ineens bij.

Als ik haar weer zie zitten, vraag ik of ze mee de soep gaat halen, een mooie afleiding. Ze kijkt me boos aan en zegt: “Ik zit hier op die dokter te wachten en als ik hem zie, nou dan gaat er wat gebeuren.” Wow, wat een verwardheid zie ik bij haar. Ik pak een stoel en ga erbij zitten. Het verband zit haar meer dan dwars. Ze heeft er al stukjes afgetrokken. ‘Allemaal onzin, er is niks aan de hand’. Samen overleggen we wat te doen. We besluiten om de arts te bellen en te kijken wat er mogelijk is. “Weet je wat ik ga doen?” zegt Mevrouw Boot. En voordat ik in kan grijpen, legt ze haar arm over de stoelleuning, zo dat het gips tegen de stoelrand schuift, trekt aan haar arm en het gips vliegt eraf. Haar gezicht een en al triomf. Ik sta perplex. Het gips, haar opluchting, de verlossing. Maar dit is natuurlijk niet goed. Ik vraag of het pijn doet. Ze zwaait demonstratief haar armen door de lucht en is helemaal gelukkig. Tsja, daar sta je dan. Ik stel nog voor het gips er weer om te doen, maar daar is geen denken aan.

Opnieuw een telefoontje naar de dokter. De arts kan er nu niet veel meer aan doen. Telefoontje drie gaat naar de familie. Die zijn boos. Ze zit toch niet voor niets bij ons. Wij moeten erop letten… Ik snap het wel. Dinsdag krijgt het verhaal een vervolg met een nieuwe afspraak bij de dokter. Ik ben benieuwd. Ik hoop dat ze rekening houden met het ziektebeeld van Mevrouw Boot, met de onrust die het haar brengt.