Leunen op een vrijwilliger om die kleine extra dingetjes te doen voor je bewoners. Dat is waar ik de vorige keer eindigde. Een stukje dat best wat reacties opriep: dank daarvoor. Natuurlijk kunnen we onszelf afvragen of we de dingen goed organiseren. Maar ik denk dat we al best creatief zijn. Zo probeer ik regelmatig familieleden van bewoners te betrekken. Door te zeggen dat ze het huis van hun vader of moeder ook best een beetje als hun huis mogen zien. Dat ze bijvoorbeeld de keuken kunnen gebruiken om een taart te bakken of een lekkere pan soep te maken. Van mij mogen ze zo de koelkast induiken.

Maar als we kijken naar de basis, dan vind ik het niet kloppen. Je wilt toch dat de bewoners hun leven op een aangename en zo normaal mogelijke manier kunnen leven? Maar even naar buiten gaan met een bewoner, dat past nauwelijks in de tijdsplanning. Dat is toch erg? Een mens moet toch leven! De buitenlucht kunnen ruiken. Voelen in wat voor seizoen we zitten. Maar dat staat te boek als ‘activiteiten’ en daar is amper tijd voor. Ik vind het geen activiteiten, maar basisvoorwaarden! Dus prop ik er regelmatig toch een ‘buitenactiviteit’ tussen. Moet ik daarna extra hard lopen om wat er aan werk blijft liggen in te halen. Of werk ik maar weer een uurtje extra. Maar ja, dan heb je wel even een glimlach op zo’n snoet gezien.

Laat ons nu de tijd krijgen om goed voor deze groep ouderen te zorgen; zij hebben niet de tijd meer om te wachten tot we in Nederland eindelijk hebben begrepen dat een mens goede zorg verdient.