Er gebeurt ineens heel erg veel. Er zijn twee bewoners overleden. Dat maakt een indruk op onze mensen. Zeker als ze opgebaard liggen in hun appartement. Het geeft drukte en onrust. En je weet dat we na een paar dagen nieuwe bewoners krijgen. Dan is het opnieuw aftasten. Op ieder moment. Al is het alleen al wie bij wie aan tafel gaat zitten.

Voor sommigen is het extra vervelend. Zo is Mevrouw Boot heel gevoelig voor prikkels. De eerste vijf minuten van de dag is ze vaak al zo boos dat je heel omzichtig te werk moet gaan. Vanmorgen breng ik haar ontbijt op haar kamer. Ze is blij verrast: “Mag ik dat hier opeten?” Ze glimlacht van oor tot oor. Ik vertel haar ondertussen dat het me opvalt dat ze zo goed hoort. “Als u aan tafel zit en u bent aan het eten dan geeft u antwoord op dingen die aan een andere tafel gebeuren.” Ze knikt. Ja ze hoort erg goed. Ik vraag haar of ze daar last van heeft dat al die dingen zo in haar hoofd blijven hangen. Ze knikt weer: “Ja, en ik wordt er ook boos over.” We spreken af dat we het ontbijt op haar kamer een tijdje gaan proberen. Lekker rustig opstarten. Als we een week verder zijn is het al gewoon voor haar. Ze geniet elke keer.

De twee nieuwe dames brengen inmiddels nieuw elan in de huiskamer. Mevrouw van de Zorg en de nieuwe Mevrouw Dapper zijn heel gezellig samen. Ze kunnen uren kletsen over de inhoud van het tasje van mevrouw Dapper. Ook zijn ze erg gevat. Ik zit aan de tafel met de nieuwe Mevrouw Glimlach en zeg tegen haar: “Het valt niet mee hè?” Hoor ik Mevrouw Dapper: “Het valt wel maar niet mee!” En Mevrouw van de Zorg zit met pretoogjes te kijken naar mij. Mevrouw Glimlach en ik schieten in de lach: “Ja, ja Schatje.”
“Schatje,” zeg ik, “met hoeveel letters schrijf je dat?” Mevrouw van de Zorg reageert niet. Ze begrijpt dit niet meer, maar Mevrouw Dapper kijkt me aan en begint te tellen ‘D-A-T, drie’! zegt ze. Ze schiet in de lach, hoor je dat we zijn schatjes. Dan verdiepen de dames zich weer in de tas. Ik glimlach en zeg tegen de dames dat ik ga schrijven over dit gezellige gekeuvel.
“Ga je dit schrijven aan de hele wereld?”
“Ja, en dan vertel ik hoe gezellig u bent.”
“Nee,” zegt Mevrouw van de Zorg, “dat het hier zo gezellig is!”