Mijnheer Van Boven zit er helemaal in. Hij zit aan tafel met De Kleine Heer. Ze genieten van een cd van het Brabants Orkest. Mijnheer Van Boven dirigeert de muziek. Hij zit in de laatste fase van zijn dementie.

Dat zal ik voor de liefhebbers even toelichten (anderen kunnen het verhaal vervolgen in de volgende alinea). Dementie bestaat uit vier fases. De eerste is de bedreigde fase; in deze fase ervaart iemand dat hij meer dingen vergeet dan gewoonlijk. De tweede fase is de verdwaalde fase, hier vergeet de persoon alle recente gebeurtenissen, maar dingen van vroeger weet hij nog heel goed. Dan volgt de ‘verborgen ik’ fase: de persoon weet sommige dingen van vroeger niet meer, sluit zich af van prikkels en richt zich op een ander. De laatste fase heet ‘verzonken ik’; in deze fase raakt iemand helemaal in zichzelf gekeerd en is zich niet of nauwelijks bewust van de buitenwereld.

Goed, terug naar de heren. Het valt vandaag niet mee om contact te leggen met Mijnheer Van Boven. En de fysiotherapeut wil toch echt graag een eindje met hem lopen. Ze vraagt al een aantal keer of hij wil gaan staan. Dan staat De Kleine Heer plotseling op en gaat weer zitten. Dit herhaalt hij een paar keer. Ik vraag hem of er iets aan de hand is, maar hij kijkt alleen naar zijn tafelgenoot. Steeds opnieuw herhaalt De Kleine Heer opstaan en weer zitten. Het kost hem zichtbaar moeite, maar hij blijft ermee bezig. Totdat Mijnheer Van Boven ineens opstaat. De Kleine Heer tovert een grote glimlach op zijn gezicht. Pas dan begrijp ik wat hij heeft gedaan.

Wat is de mens toch bijzonder. Hier kunnen we zoveel uit leren. De les die ik eruit haal is: meer gebarentaal inzetten. Dat heb ik de afgelopen week meteen maar eens even uitgeprobeerd. Naast mijn gewone gesprek met de bewoners maak ik stevig gebruik van gebaren. En het werkt!