Vandaag is het een dag waarop alles op zijn plaats valt. Een extra hulp op de afdeling, bezoek van de belevingsgerichte consulente (dat is nog een extra hulp) en de korte dienst met een half uur verlengd. HEERLIJK, eindelijk tijd voor iedereen! Niet dat continue stressen en met een gevoel naar huis gaan dat je je collega’s met het werk laat zitten.

In alle prettige bedrijvigheid in de huiskamer staat er ineens een man in onze huiskamer met een grote tas op zijn rug. “Dat lijkt wel een gitaar”, zegt mevrouw Boot. En jawel, de man opent zijn tas en er verschijnt een mooie gitaar. Wat een verrassing. Ik schenk gauw de koffie in en wacht op wat er komen gaat. Theo (zo heet de man) begint met een mooi rustig liedje en voorzichtig zingen er al wat mensen mee. Mevrouw Vief wil eigenlijk wel meedeinen op de muziek maar durft het nog niet zo goed. Mevrouw Boot is naast de ‘man’ gaan zitten en geniet alleen al van het feit dat ze naast hem zit. Eigenlijk wil ze honderduit vertellen, maar het zingen vindt ze ook mooi.

Ik zit tussen Mevrouw van Veggel en Mevrouw Vief en begin met mijn armen te zwaaien op de maat van de muziek. Op het gezicht van Vief verschijnt een grote glimlach en ze doet vrolijk mee. We zingen allemaal uit volle borst. Ik kijk onopvallend alle mensen even aan. Ze genieten. Zelfs Mevrouw van Veggel die alleen maar met haar lippen beweegt, geniet. Mijnheer en Mevrouw Lasser zijn ondertussen hard aan het nadenken. Mevrouw heeft namelijk een lievelingslied en het zou mooi zijn als we dit kunnen zingen. Alleen komt ze er maar niet op.

Als het tegen twaalven is, besluit Theo te stoppen. Hij pakt zijn tas. Ineens zegt Mevrouw Lasser: “Ik weet het: Droomland, dat vind ik zo mooi.” Ze begint meteen te zingen en iedereen haakt aan. Dus ook de gitaar doet weer mee. Het is een mooi einde. Mevrouw Boot pakt Theo’s arm vast en vraagt: “Wanneer komde weer terug?” Theo belooft weer een keertje terug te komen want hij heeft ook erg genoten. In stilte geef ik mezelf wat gitaarlessen cadeau zo gauw ik wat meer tijd heb. Kan ik op een verloren moment ook eens de gitaar pakken en een paar liedjes zingen. Het kan ook zonder natuurlijk, maar met gitaar is het toch net wat toegankelijker.

Als ik na afloop naast Mevrouw van Veggel sta, zegt ze zachtjes: “Ik ken ze allemaal.” Ik moet even nadenken over wat ze bedoelt. Het meezingen natuurlijk. Ze glimlacht. Ik ook.