“Ik ga zo even naar de markt, wat fruit kopen”, zeg ik tegen mijn collega, “komt dat uit bij jou?” Ik zie in mijn ooghoeken dat Mevrouw van de Zorg me heeft gehoord. Ze komt naar me toe en fluistert: “Zou ik misschien mee mogen?” Ik, zachtjes: “Ja hoor, is goed voor u.”
Mevrouw Boot ziet het allemaal aan en staat boos op: “Ja ja, die voelen zich weer meer dan ik!” En verdwijnt stampvoetend naar haar kamer.

Mevrouw van de Zorg kijkt verschrikt en voelt zich meteen schuldig, maar weet op het zelfde ogenblik niet meer waar het om gaat. Ze kijkt me hulpeloos aan. Ik knipoog en vraag of ze zin heeft om mee naar de markt te gaan. Nou dat heeft ze. Als ik met haar meeloop om haar jas te pakken, ga ik nog even langs Mevrouw Boot. Ik klop aan. Haar vogeltje fluit vief. “Goedemorgen Pietje, en natuurlijk het vrouwtje van Pietje!” Mevrouw Boot glimlacht. Ik vraag of ze na de koffie zin heeft om een rondje te lopen buiten, gewoon lekker de benen strekken. Ze kijkt naar buiten en zegt “Nee, da zoek ik nie.”

Dus ik vertrek met Mevrouw van de Zorg naar de markt. Onderweg merk ik dat het zien en gezien worden erg belangrijk voor haar is. Ze groet iedereen en wie niks terug zegt, krijgt commentaar. Gelukkig horen ze het niet.

Bij de fruitkraam aangekomen zegt de marktkoopman: “Zo: moeder en dochter?” We lachen allebei en Mevrouw van de Zorg zegt meteen: “Ja, skon dochter hè? En kijkt met pretogen naar me. “Ze lijkt op u”, zegt de marktman.
“Nou ja”, zegt mevrouw, “kijk eens goed dan?”
We hebben schik. Ik bestel bananen, sinaasappels, kiwi en druiven zonder pit. Mevrouw kijkt me aan en vraagt hoe we dit allemaal naar huis gaan brengen. “Dat stoppen in de limousine die u bij u heeft!” Terwijl ik afreken en me omdraai om terug te lopen is mevrouw ineens weg. Ik zie haar iets verderop met haar rollator op het terras staan praten. Ik loop naar haar toe maar ze heeft geen oog voor me. Haar gesprekspartners zijn enkele gastdames die haar van het huis kennen. Na wat gezellig gebabbel gaan we naar huis. Mevrouw is moe en heeft geen oog meer voor de voorbijgangers.

Als we thuis de jas ophangen zegt ze tevreden dat een lekkere frisse neus heeft en veel bekende mensen heeft ontmoet. Aan tafel vallen haar ogen dicht. Haar koffie wordt koud. Waarschijnlijk beleeft ze het avontuur nog een keer.