Stel je nu eens voor. Je hebt een sollicitatiegesprek, de baan van je dromen. Om 10.00 uur precies sta ik voor het gebouw. Ik ga naar binnen, de deur valt dicht. Voor mijn neus de balie. De vrouw erachter kijkt op. Ik vertel dat ik afspraak heb met de heer Huppelepup. Ze kijkt me vreemd aan en zegt dat er niemand werkt die zo heet. Ze wil wel even in het boek kijken of de naam klopt. Hmm klinkt het, uw naam staat er ook niet in. Hè? denk ik, heb ik het zo mis? Ik vraag of ik Huppelepup zelf mag zoeken. Dat mag. Ik dwaal door lange gangen met heel veel deuren. Mijn voetstappen klinken hol. Aan iedereen die ik tegenkom vraag ik waar mijnheer Huppelepup toch zit. Niemand weet het. Ik ga langer hoe meer twijfelen. Krijg het warm. De lucht in het gebouw staat me plotseling tegen. Ik moet hier weg denk ik. Maar ik zie alleen maar lege gangen en deuren of mensen die me aankijken en zeggen dat het niet kan wat ik wil. Waar is die uitgang? Ik krijg het nog warmer. Waar kwam ik toch vandaan?

Als je vader of moeder voor je ogen verandert is dat heel onwezenlijk. Familieleden van dementerenden hebben het vaak erg moeilijk. Je ziet je papa of mama de grip op het leven verliezen. Zichzelf verliezen. En dat terwijl je beeld is dat je ouders altijd voor je zullen zorgen. Dat je altijd bij ze terecht kunt. In ieder gezin komt er een punt dat de rollen beginnen om te draaien. Als ouders oud worden, zullen hun kinderen meer voor ze gaan zorgen. Dat heeft impact. De kwetsbaarheid van de mens komt aan het licht. Bij kinderen waarvan de ouder dementeert, gaat dit veel verder. Je moet veel dagelijkse taken overnemen. Goed op je vader of moeder letten en er ondertussen aan zien te wennen dat zijn of haar persoonlijkheid sterk verandert.

Het is een proces dat heel pijnlijk kan zijn. Je ziet de dementerende kampen met verwarring en verdriet. In het begin beseft deze zelf heel goed dat hij/zij steeds meer dingen vergeet. Als ik een afspraak vergeet of mijn autosleutels kwijt ben, dan raak ik al een beetje in paniek. Mensen met dementie moeten hier continu mee omgaan. Willen vaak de buitenwereld niet laten zien hoe erg het is. Wringen zich in allerlei bochten om alles te verbloemen. Met veel bravoure, door overdreven te reageren of overal een grap van te maken. Maar ook door zichzelf terug te trekken en zo min mogelijk te communiceren. Het ergste wat je kunt overkomen is toch jezelf verliezen?

Hoe welkom is dan die troostende schouder. Hoe fijn is het dat je iemand tegen komt die je begrijpt en die naar je luistert en je verder op weg helpt. Die de tijd neemt voor jou waardoor je onrust of verdriet wordt erkend en je je gevoel van waardigheid behoudt.