“Zo gauw er sneeuw ligt ga ik sneeuwballen gooien”, zegt Mevrouw Vief. “Daar hou ik u aan!” zeg ik. Mevrouw van de Zorg hoort het allemaal eens aan. “Ja, ja, ik weet niet wat sneeuw is hoor, maar ik doe mee.” Het doet me verdriet. Mevrouw van de Zorg gaat hard achteruit. Ze had onlangs een blaasontsteking en in die periode was het slecht met haar gesteld. Je zult denken wat heeft een blaasontsteking te maken met dementie? Vlak blaasontsteking niet uit. Het kan een oorzaak zijn van delier, een periode van grote verwarring. Heel treurig, vooral omdat echt contact maken nauwelijks mogelijk is.

De hele ochtend heb ik nog niets gehoord van Vief. En er ligt sneeuw. Ik roep al een aantal keer dat ik tijdens het wandelen naar het werk een paar keer ben uitgegleden door de sneeuw: geen reactie. Intussen heeft Mevrouw Boot stukjes brood verzameld voor de vogels. Dus ik pak alles op en word meteen aan mijn jasje getrokken. Of ik wel even alle sneeuw van tafel veeg! Nou, dat ga ik maar doen dan. Mevrouw Boot staat voor het raam en kijkt of ik me houd aan mijn afspraak. Ik maak een prachtige bal en gooi deze tegen het raam. Mevrouw Boot staat te lachen. Ook Vief kijkt. Ik trek de stoute schoenen aan en neem een sneeuwbal mee naar binnen. Als ik voor Vief sta, zeg ik “Kijk eens wat ik heb, kunt u vangen?” Ze lacht bevestigend. Als ik gooi, schrikt ze, want sneeuw is erg koud. Ze gooit de bal meteen weer terug. Ik hou hem even vast en vraag of ze weet wat het is. Ze denkt even na. “Een sneeuwbal, gooi nog maar eens.” En zo gaat hij een paar keer over en weer.

Gelukkig zie ik bij Mevrouw van de Zorg enige herkenning ontstaan. Ze lacht een beetje en haar ogen staan ondeugend. Maar ze onderneemt niets. We spelen verder met de sneeuw totdat vloer en tafels nat zijn. Dan ga ik maar eens op zoek naar een dweil. Even later komt er iemand binnen en Boot zegt: “Er is hier helemaal niets gebeurd.” Een grote grijns om haar mond.

Pfoe, soms moet je lef hebben om het ijs te breken.