Vandaag neem ik jullie met veel plezier mee naar een gedichtje uit een van de leuke boekjes van Mevrouw van de Zorg:

KOSTBARE SECONDE

Ik zag
jouw handen open liggen
wijd uiteen gespreid
als een hulpeloos gebaar
Je ogen glansden
stil omhoog
Je volgde een wolk
die langzaam bewoog
Zijn schaduw
deed het licht wijken
Zonnebloemen
zover we konden kijken
Bontgekleurde grote vlinders
dansten om ons heen
Je lachte even
Kostbare seconden
regen zich
als pareltjes aaneen

Nóg liggen je handen open
Nóg omfloerste ogen
in je gezicht
Ik grijp je handen
en vouw ze samen
met de mijne dicht

mooi, toch?