We hebben vakantieweek met ons huis. Dus ‘s morgens om tien uur stappen we met iedereen die zich heeft ingeschreven hotel Hertogin Johanna in. ’s Middags gaan we eerst maar eens op verkenning uit. We wandelen door en om Veghel heen. De bewoners niet zelf natuurlijk, dat is te ver, maar we hebben een heleboel geweldige vrijwilligers om onze mensen te helpen. Het weer is geweldig. Het zonnetje schijnt. Wat is het toch fijn om weer langs je eigen huis te komen. Of herinneringen op te halen over plekjes waar je vroeger zo veel plezier had. Als demente oudere kom je niet zomaar op plekjes die je dierbaar zijn. Je moet maar afwachten of iemand je een keer wil brengen.

’s Middags komt er een koor zingen. Mevrouw Meiske heeft zich er verschrikkelijk op verheugd, kon er niet van slapen vannacht. En nu op het uur U, snurkt ze als een grote. Mevrouw Boot vertrouwt het niet helemaal en elke keer als ik koffie voor iemand ga halen, kijkt ze me na en wijst met haar vinger dat ik moet gaan zitten. Als ik dan eindelijk zit zegt ze: “Als je nu nog eens gaat ga ik naar huis.” Mevrouw van de Zorg kijkt een beetje om zich heen: “Er komt een koor zingen, maar moet ik dan niet mee zingen? Want ik zit ook in een koor!” Ik leg haar uit dat we vakantie hebben en dat we alleen maar hoeven te genieten en meezingen zonder op te treden.

Mevrouw Boot is helemaal in haar hum. Ieder liedje dat ze kent zingt ze mee. Nou neem van mij aan, ze kende het hele repertoire! Op een gegeven moment tikt ze me aan en zegt: “Kijk eens onder de tafel. Ziedde gij mijn voet? Die gaat mooi mee op de maat van de muziek.” Even later gaan ook haar handen de lucht in en zingt ze met haar hele lijf mee. Ondertussen is Mevrouw Meiske wakker geworden en begint hardop te lachen als ze Mevrouw Boot ziet genieten. Wat heerlijk is het toch. De koorleden genieten ook want elke keer als de dirigent ze vraagt of ze klaar zijn dan zegt Mevrouw Boot: “Ben er kloar vur.” Dus vraagt de dirigent ook steeds maar aan mevrouw of ze er klaar voor is.

Het is geweldig dat we zo’n week kunnen meemaken en ik wil mijn complimenten overbrengen aan al de vrijwilligers. Gouden hulpen! Ze komen iedere keer opdraven, werken hard en brengen de mensen een onvergetelijke tijd. Petje af hoor! En bedankt!