Als ik de koffie inschenk, hoor ik in de gang een hoop lawaai. Mevrouw Boot! Als ik op de gang aankom loop ik bijna Zwarte Piet (op een step) omver. Hij staat bij Mevrouw Boot voor de deur. Ze reageert erg enthousiast en zegt tegen iedereen die het horen wil dat die lieve jongen bij haar binnen zat. Mevrouw Vief begint spontaan te zingen en dansen. Ze wil graag op de foto met Piet en gaat prompt bij hem op schoot zitten. Als je goed kijkt, zie je dat Piet bloost.

Natuurlijk zijn al onze bewoners nieuwsgierig naar wat Piet allemaal bij zich heeft in die grote zak. Piet haalt een grote standaard tevoorschijn. Een rekstok? Nee, het blijkt een heuse vogelvilla, prachtig.
“Nou dat past mooi op m’n kamer”, zegt mevrouw Boot.
Mevrouw van de Zorg: “Nee hoor, dat moet naar buiten voor de vogels.”
“Ja”, zegt mevrouw Boot, “ik heb ook een vogel en die kan er mooi in.”
Ik leg uit dat er geen muren in de villa zitten en de kanarie er zo uitvliegt. Het is voor buiten.

Na het diner gaan we rond de tafel zitten en zetten het haardvuur aan (op dvd). Het is knus. Om de beurt krijgt ieder een cadeau. Ik zie veel ogen twinkelen. Mevrouw Gruts is zo moe, die maakt het uitpakken van de andere cadeautjes niet meer mee. Mevrouw Knuffel is vooral blij met het cadeaupapier. En Mevrouw van Zutven is zo blij met haar bloemetje dat ze het meteen op haar tafel wil zetten om te kijken of het past. Als alles uitgepakt is en iedereen zit nog na te genieten, komen de kaarten op tafel. De favoriete bezigheid van Vief en Boot. Als ik dan voor ieder een glaasje rode wijn breng is de avond compleet. De wereld om hen heen vergeten. Ik ga met een goed gevoel naar huis en ik weet zeker dat iedereen genoten heeft. En daar gaat het om.