Ik heb gelukkig even de tijd en dat komt goed uit, want als Mevrouw Best wil eten, moet je daar gebruik van maken. Meestal heeft ze al na twee happen genoeg gehad. En vanochtend heeft Mevrouw Best wel trek in een eitje. Als de broodjes zijn gesmeerd, en iedereen aan tafel zit, ga ik naast haar zitten. Ze zit in een rolstoel, ziet niets meer, leeft door haar blindheid en dementie compleet in haar eigen wereld. Ik zet een glas koude melk en een gekookt eitje voor haar neer. Met zout, want dat vind ze lekker. Maar ik heb nog wat. Haar medicijnen. En dat is bij Mevrouw Best, best lastig. Ze wil geen medicijnen, als het enigszins lukt spuugt ze haar pillen uit en kun je ze gaan zoeken op de grond.

Hoe pak ik dit nu handig aan, denk ik bij mezelf. Laat ik het maar gewoon bespreken deze keer. Dus ik zeg haar dat ik naast dit lekkere ontbijtje ook nog een pilletje heb.
“Oh, nee, dat wil ik niet hoor”, roept Mevrouw Best meteen.
Ik pak haar hand en vraag hoe het komt dat ze haar pillen niet wil innemen.
“Het is vergif! Jullie willen mij vergiftigen!”
“Oei”, zeg ik, “het is wel een mooi roze pilletje hoor, van de huisarts gekregen, dat lijkt me toch geen vergif?”
“Nee zeg, ken jij hem dan?” houdt Mevrouw Best af.
“Ja,” zeg ik. “En mevrouw, denkt u nu echt dat ik u wil vergiftigen? Terwijl ik zo’n lekker eitje heb voor u heb? Weet u wat, ik geef u het pilletje met een stukje ei en een slokje melk, dan gaan we eens kijken of het lukt.”
“Oké,” klinkt het tot mijn grote verbazing. En zo gezegd, zo gedaan. “Wat ben ik trots op u dat u zo’n groot tablet ineens inslikt.” Ze knijpt in mijn hand en zegt: “Goed hè, van mij?”

We eten het eitje met smaak op en kletsen nog een beetje samen. Pfoe, dat liep gesmeerd.