Een moment geduld a.u.b.
Ik neem afscheid van het schrijven op deze site. Ik weet nu al dat ik het zal missen. Toen ik werd uitgekozen werd om ‘de wereld’ een kijkje achter de schermen te geven van mijn werk, was mijn eerste gedachte: Wie is daar überhaupt in geïnteresseerd? Is het boeiend wat er op onze afdeling gebeurt? En wat dat met mij doet?
Al gauw kwam ik er achter dat er wel degelijk mensen zijn die mijn verhalen de moeite waard vinden. En dat het goed voelt te vertellen wat voor een prachtwerk ik heb. Ik geniet elke dag. Het is zo’n bijzondere omgeving. Als het thuis of met mij niet lekker loopt, vang ik de cliënten niet op, maar vangen ze mij op! Dementerenden laten je zien wat niemand ziet. En nog mooier is dat ik in de gelegenheid ben om voor hen het leven een stukje aangenamer te maken. Als je je verdiept in het gevoel en gedrag van deze mensen, krijgen ze de mogelijkheid om hun situatie te verwerken en er mee af te rekenen.
Weet u de Kleine Heer nog? Een man vol emoties. Heel boos kon hij zijn en heel verdrietig. We hebben hem begrepen, de dingen laten verwerken op zijn eigen manier. We hebben samen veel plezier gehad. Sterker nog: ik heb van hem geleerd. Deze man woonde in een huis met nog elf anderen die niet voor elkaar kozen. Doordat we als team kijken naar de persoon achter de cliënt proberen we voor ieder waardevol te maken. Dat wil niet zeggen dat het altijd gezellig is. In elk huishouden knalt het wel eens. Maar, ‘je leven kunnen leiden op je eigen manier’, dat is waar we voor gaan. En elke dag leer ik hier van. Ik heb zoveel teruggekregen.
Ik ben gegroeid in deze tijd. Ben anders gaan kijken naar mijn werk. Ik moest natuurlijk steeds iets te vertellen hebben op mijn weblog, maar vooral ook omdat ik bewuster werd van wat er allemaal gebeurde met onze mensen en waarom. Ik volgde in deze tijd ook de opleiding tot Belevingsgerichte Zorgmedewerker en de combinatie was erg goed.
Daarnaast ben ik (ik schaam me diep) voor het eerst met de trein geweest, naar Den Haag en Utrecht. Ik kom nog niet zo vaak op de verharde weg zal ik maar zeggen. Een hele ervaring waarbij ik hele leuke mensen heb ontmoet.
En dan al de reacties van iedereen! Ik heb me trots gevoeld. Achteraf gezien, had ik niet bang hoeven zijn om als blogger aan de slag te gaan. Integendeel. We hebben er met z’n allen een mooie site van gemaakt.
Bedankt!
He Winni, ja ik liep echt achter met lezen, soms heb je dat, maar wat ik nu lees, wat jammer, gelukkig mag ik wel van jouw kwalitieten blijven genieten
van jell uit veghel op 15-01-2012
Dag Winni. Ik hoop dat je verteltalent een nieuw plekje krijgt, want je kunt de prachtigste verhalen vertellen! Blijf ze delen. Ik ga je missen. Goeten, Marieke
van Marieke uit Tilburg op 01-08-2011
Hoi Winni, jouw tijd voor de zorg was van hoge kwaliteit. Jouw verhalen van onze bewoners waren zo leesbaar, zo herkenbaar, zo ontroerend. Ik hoop dat je doorgaat met jouw verhalen. In ieder geval binnen BrabantZorg. Want verhalen over het dagelijks leven van onze bewoners zeggen zoveel meer over kwaliteit van leven dan alle cijfers en enquetes bij elkaar. Ik kom nog afscheid van je nemen als blogger. Maar ik hoop je nog lang als inspirerende collega mee te maken
van Adrie van Osch uit Boxtel op 24-06-2011
Hoi Winni, Ik heb met veel plezier je verhalen gelezen. Jammer dat dit het laatste verhaal was. Maar.... gelukkig ben je mijn collega dus ik hoef je leuke verhalen niet te missen.
van Marie-Louise van de Ven uit Gemert op 23-06-2011
Hoi Winni, jammer dat je stopt het was altijd leuk om je stukjes te lezen was erg herkenbaar. Maar ik zal je verhalen toch nog wel horen.Succes met je alles groetjes van Lieke.
van Lieke uit Schijndel op 18-06-2011
Hoi Winni, Erg jammer dat je stopt met je stukjes. Je hebt een open manier van schrijven en dat is erg leuk en vooral herkenbaar om te lezen. Knap zoals je je dagelijks werk weergeeft én er tegenaan kijkt. Het geeft jou veel voldoening en de mensen die je begeleidt, voelen dat. Hopelijk mogen zij nog lang van jouw zorg en aandacht genieten! Succes verder!
van Anja uit Schijndel op 10-06-2011
Ja he gerda, we hebben wel gelachen en de conducteur die zei "voor 9 uur geen extra korting" Stel je voor dat we dat ook in de zorg gaan zeggen. "Nee mevrouw voor 9 uur geen zorg van ons hoor alleen het hoog nodige, geen glimlach, geen gezellige of troostende woorden. We gaan het missen dat is zeker.
van winni uit . op 26-05-2011
Ps: ik vond het erg leuk om met jou te treinen. Ook voor mij de 1e keer dat ik alleen ging:-) Wat een mutsen waren we, maar het was wel lachen toen jij steeds een nieuw kaartje kocht:-)
van Gerda uit Leusden op 25-05-2011
Hoi hoi jammer om jou en je bewoners niet meer te kunnen volgen. Ik weet nog toen ik je leerde kennen en wat was je benauwd om te gaan schrijven. Je hebt een geweldig leuke en warme schrijfsstijl! We gaan elkaar weer zien en genieten we even lekker na!! Geniet nog van je werk, ik zou blij zijn met een collega als jij!!!
van Gerda uit Leusden op 25-05-2011
Hoi Winni, wat jammer dat het alweer je laatste verhaal is. Ik heb erg van je verhalen genoten en heb bewondering voor jou manier van schrijven, om de mensen steeds maar weer te boeien. gelukkig zal ik nog vele verhalen van je horen. bedankt en lieve groetjes Anja
van Anja uit Nistelrode op 23-05-2011
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
