Wat ziet ze wit, wat ziet ze breekbaar. Haar handen zijn zo wit, haast doorschijnend. Ik schrik ervan. Ze is ook erg in zichzelf gekeerd. Stil kijkt ze voor zich uit. Geen ‘zuster!’, geen naam komt over haar lippen. En dat terwijl je haar normaal gesproken op de gang al hoorde. Dat gaf niets, je wist dat het bij haar hoorde. Het was een soort ritme van roepen dat ze nodig had om op gang te komen. Het duurde een tijdje voordat we dat begrepen. We probeerden van alles, maar uiteindelijk hebben we het geaccepteerd.

Zelfs voordat ik mijn jas ophang ga ik lezen. Het is er. De rapportage van de arts over haar laatste onderzoek. Ik lees wat ik eigenlijk al wist. Ze gaat het verliezen.

Dat betekent dat we haar nog meer mogen vertroetelen. Nu zonder bang te zijn haar eigenwaarde af te nemen. Bij haar onzekerheid heeft ze veel bevestiging nodig. Het beste is dat we alles van haar overnemen. Het gevolg is dat ze niets meer durft. Het is voor mij een strijd. Natuurlijk wil ik haar helpen, maar ik werk altijd vanuit de optiek dat je zo lang mogelijk dingen zelf moet blijven doen. Steunen en bevestigen dat je het goed doet, maar nog niet overnemen. Nu mag zelfs dat en dat voelt niet goed. Ik ga haar missen, dat weet ik nu al. Deze dame zegt heel direct wat ze ziet en denkt. En heel vaak heeft ze gelijk in haar observaties. Ze ziet mijn zwakke plekken en benoemt ze. Dat is soms heel confronterend. Zeker als ze eerst alles uit de kast haalt om de aandacht te krijgen en je vervolgens raakt in je ziel. Maar ik mag dat wel. Dat directe. Dat je na je werkdag naar huis fietst en beseft: ze heeft gelijk!

Ik ga haar tijd benutten. Ik had al lang met mezelf afgesproken dat ik haar complimenten geef op momenten dat ze lekker op haar gemak zit. Nu mag ik dingetjes voor haar overnemen. Brood smeren, thee inschenken. Nu kan ik nog bij haar gaan zitten. Mevrouw heeft haar strijd gestreden. Het is een hele strijd voor haar geweest.