We krijgen een nieuwe bewoonster. Onze mensen drentelen op en neer door de gang, want daar wordt van alles gesjouwd en gedaan. Ik zet koffie en tegen de tijd dat die klaar is, arriveert onze nieuwe bewoonster samen met haar man op de afdeling.

Ik loop haar tegemoet want oh jee, wat is dit spannend. Voor haar omdat ze geen houvast heeft; ze kent het huis en de mensen niet. En voor haar man ook, want op dit plekje gaat zijn vrouw wonen. Hoe zou het voor hem voelen? Vertrouwt hij erop dat we goed zijn voor haar? Zou hij twijfelen of het de goede beslissing is? Of hij zijn vrouw niet beter weer mee naar huis zal nemen?

Mevrouw van Zutven kijkt op, naast haar is een stoel vrij. Ze vindt het leuk als de nieuwe huisgenoot naast haar komt zitten. Mevrouw Boot zit op haar stoel en met de armen over elkaar. Zij vind het ook erg spannend ‘want ja, een nieuwe bewoner en hoe moet dat nu’? Ik weet niet wat er echt in ze omgaat. Maar je voelt het zinderen.

We gaan aan de tafel zitten met koffie en koek. Mevrouw Vief – zo heet ze – kijkt rond, ze is erg emotioneel. Ineens ziet ze Mevrouw Hecht zitten. Een vonk van herkenning: ‘dat is mijn buurvrouw geweest vroeger’. Ze lacht over heel haar gezicht. Mevrouw Vief vertelt over waar ze woonde en ik herken de plek. “Volgens mij heb ik met uw kleindochter op school gezeten”, zeg ik. Nader onderzoek wijst uit dat het een nichtje was. Ze vertelt verder. Over haar huis en haar kippen. Je kunt er eieren kopen. Terwijl Mevrouw van de Zorg belangstellend luistert, staat Mevrouw Boot op en loopt weg, het wordt haar te veel. Mevrouw van Zutven vraagt aan Mevrouw Vief of ze voortaan naast haar wil blijven zitten want ze vindt haar een fijne vriendin.

Dan is het tijd voor het afscheid van haar man. Samen lopen we mee tot aan de voordeur. Ze vindt het moeilijk, huilt. Ik sla een arm om haar heen. Al troostend breng ik haar terug naar de afdeling.

Later dekken we samen de tafel. We zetten oud-Hollandse muziek op van Wim Sonneveld en ‘de motten van Dorus’ en al dansend brengen we borden en bestek in stelling. Ze houdt van dansen en muziek waar je zo lekker op kunt inhaken. “Nou, dat komt helemaal goed, we doen hier eigenlijk allemaal niets liever”, zeg ik. De start is goed. Ze zal zich zeker nog verdrietig voelen, maar we zijn er met zijn allen om er voor te zorgen dat ze een thuis heeft en zich veilig voelt.