Onze afdeling bestaat één jaar en dat gaan we vieren. We (mijn collega Ab en ik) willen dit graag doen met de mensen die er wonen en hun naaste familie, maar ook met het personeel en de vrijwilligers die er werken. We zijn tenslotte allemaal een beetje ‘familie’.

16.45 uur – De eerste familieleden druppelen binnen. Mevrouw Lassen vraagt wat er toch te doen is? Ik leg haar uit dat we samen gaan eten. We houden een High Tea in de serre. “Nou”, zegt mevrouw Boot, “dat klinkt wel Engels. Hoe gaan we daar naar toe dan?”
Ik: “Ik denk met de boot, want Engeland ligt aan de overkant van de zee.”
De dochter van mevrouw Boot: “Maar ik ga met de trein want de boot duurt me te lang.” Mevrouw Boot kijkt haar dochter aan en zegt: “Ja ja, en jij denkt zeker dat die trein over de zee gaat!” Scherp hoor.

Dan komt mijn collega ons halen. Ze ziet er uit als een echte Engelse serveerster. Onze mensen genieten als ze richting serre vertrekken. Daar staan zitjes van vier personen en in het midden een grote tafel met allemaal lekkers. Chocolade, muffins, brownies, sandwiches met zalm of gerookte kip, kleine worstenbroodjes, vers fruit, slagroom, noem het maar op.

Mevrouw Boot gaat veilig achteraan zitten. Gezellig met haar dochter. Mevrouw van de Zorg is aan het redderen. Ze kent eigenlijk niemand van haar feestje. Ik leg uit dat het niet alleen haar feestje is, maar het feestje van iedereen. Heel even houdt ze dit vast, maar na een paar minuten komt ze toch weer vragen waar iedereen is en wie ze allemaal vergeten is. Ze heeft niets geregeld en niets gekookt, terwijl ze altijd kookt voor al haar kennissen en familie. Ze snapt er niets van. Ook Mevrouw van Veggel is in de war. Er is niemand van haar familie. Een van de vrijwilligers gaat samen met haar aan de tafel zitten en probeert haar op haar gemak te stellen. Na tien minuten arriveert haar zoon en is mevrouw helemaal in haar nopjes.

Een jaar. De tijd gaat snel. Wat hebben we toch al veel meegemaakt. Bij een viering als dit komt er een hoop naar boven, het maakt duidelijk hoe het gaat met onze bewoners. Dat is soms pijnlijk en soms goed. Toch is dit een moment in tijd om te koesteren, om even bij stil te staan.