Mevrouw Knuffel zit met haar ogen dicht aan tafel. Ik raak haar hand aan en vraag:

“Lieverd waar denk je aan?”
Waarop mevrouw Knuffel een grote glimlach op haar gezicht tovert en zegt:
“Lief elventulpje… ja, jij.”
“Ik?”
“Ja, jij.”
“Dank je wel”, zeg ik, “dat klinkt lief.”
“Die zijn ook erg lief en jij bent er een van, een elventulpje”, ze doet haar ogen open en geeft me een dikke zoen.
Nou, dan kan je Kerst niet meer stuk zeg ik je. Elventulpje.

Ik heb gewerkt deze Kerst. Ook heerlijk hoor. Geen vergaderingen of besprekingen, gewoon lekker op het gemak koffie drinken met een kerstkrans. Samen zingen. De tafel gezellig gedekt. Kaarsjes, een glaasje wijn. Het eten was voortreffelijk, maar veel te veel. Mevrouw van de Zorg vraagt: “Hoeveel dagen mogen we erover doen om het op te krijgen?”

’s Middags na het rusten zitten we gezellig rond de openhaard. Dat wil zeggen: een vuur op een dvd. Maar wel een goede. Verschillende mensen vragen of het vuur wat lager mag, zo warm hebben ze het gekregen. We drinken koffie bij de haard en dan komen de gesprekjes vanzelf los. Voor onze mensen is Kerst een leuke, maar ook een verdrietige tijd. Ik merk dat ze in deze tijd op zoek gaan naar hun ouders. Ze zijn verdrietig want ze missen hun ouderlijk huis, het gezin van toen. En in hun beleving is nu, toen! En dat brengt veel verdriet met zich mee.

Ik ga mee in hun beleving en laat ze vertellen hoe het toen was. Wil ze het gevoel geven dat zij ertoe doen. Genieten van het gevoel van geborgenheid en wijsheid dat ze proberen over te brengen, want ik weet niets van hun kinderjaren. Gelukkig vertellen ze volop. Vullen elkaar aan. Begrijpen elkaar. Heel mooi om te zien en te ervaren.

Ik heb genoten deze Kerst.