Een moment geduld a.u.b.
We zitten aan de koffie met eigen gebakken cake. Lekker! Op tafel staat een mandje met wat reminiscentie materiaal oftewel spulletjes die herinneringen oproepen. De bewoners waarderen dit altijd enorm en soms maakt het veel los. Mevrouw Knuffel ziet het mandje meteen en schuift het naar haar toe. Heerlijk een beetje rommelen. Mevrouw Veggel moet ervan niezen waarop Mevrouw van de Zorg zegt; “Gezondheid, ik wens u een brief van 100.000 en mij zoveel dat ik het wisselen kan.” Dus ik vraag: “Wat zou je doen met zoveel geld?” Nou zegt mevrouw Boot, die inmiddels is aangeschoven: een dagje weg!
Eigenlijk moeten we het gewoon een keertje doen. Maar dat kan niet zomaar. Alle rolstoelen moeten nagekeken zijn en voorzien van een goedkeuring. Mantelzorgers (als we er genoeg kunnen vinden) moeten in het bezit zijn van een ‘certificaat rolstoelrijden’. Eigen vervoer mag niet, dus een taxibus. Misschien kunnen we familieleden vragen om mee te gaan? Dan besparen we een hoop kosten. Want dat is het grootse probleem. De kosten van het personeel dat mee moet. Je kunt je cliënten niet zomaar op pad sturen met een activiteitenbegeleider en een verzorgende. Dat is onverantwoord. De zorg moet goed geregeld zijn. In ieder geval moet er een verpleegkundige mee, want wij mogen geen medicijnen geven. En verder? Als er iets gebeurt met iemand? Een extra auto voor als er calamiteiten zijn met de taxi? Ik moet de map met regels en protocollen maar eens stevig napluizen als we een draaiboekje maken.
Natuurlijk is het goed dat er regels zijn voor de veiligheid, maar soms zou je willen dat je van tevoren wist dat alles goed zal verlopen…
Ondertussen heeft mevrouw Knuffel de hele mand leeggehaald en hebben wij de koffie en cake op. We concluderen dat een dagje uit er voorlopig niet inzit. De bewoners kijken bedrukt. Ik voel me zelf ook een beetje teleurgesteld, want ik had er wel zin in. Maar ja, regels zijn regels. We duiken nog een keer in onze reminiscentiemand en halen wat herinneringen op. Maar de teleurstelling laat zich moeilijk verdrijven. Morgen ga ik kijken wat er kan. En ondertussen zorg ik voor een mooie natuurfilm en neem ik mijn hond mee naar de afdeling: die is dol op aaien en cake.
Hoi Winny, Een beter pleidooi voor het afschaffen van al die regels is er niet. Wat is er toch een hoop wantrouwen en angst dat er iets zou gebeuren. En wat dan nog! In het leven gebeuren nou eenmaal dingen. Laat je niet afschrikken door regels en ga ervoor
van Adrie van Osch uit Boxtel op 21-03-2010
Ha Winni Ik ben het met Lotje eens! Gaan met die banaan. Regels genoeg en als je je aan alle regels houdt, dan kom je nergens. Bij ons gaat er ook één verzorgende mee en een activiteitenbegeleider en vrijwilligers of familieleden. Genieten en soms een protocolletje aan je laars lappen. Ik weet niet of ik dat zeggen mag, maar ik doe het wel!
van Gerda uit Leusden op 20-03-2010
SORRY. Ik had net het verhaal gelezen van cindy toen dat van jou ,vandaar de naam verwisseling. Excuses WINNI
van j.j. uit houten op 19-03-2010
hoi cindy. Ik hoop voor je en voor de clienten dat jullie spoedig een uitje hebben of kunnen regelen. Dat verdienen deze mensen. Leuk verhaaltje.
van j.j. uit houten op 19-03-2010
Het klinkt moeizaam. Rolstoelen voorzien van goedkeuring, van wie dan? Mantelzorgers in het bezit van een certificaat rolstoelrijden? Door wie is dat afgekondigd dan? Een paar aanwijzingen geven en klaar. Onze bewoners gaan een paar keer per jaar uit met de rolstoelbus. Eén zorgkundige mee, één of twee verzorgenden, en verder familie en vrijwilligers en gaan met die banaan!
van Lotje uit Huizen op 19-03-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
