Een moment geduld a.u.b.
Terwijl de mensen feesten en het gezellig maken met carnaval, is er achter de deuren van sommigen appartementen verdriet. De Kleine Heer gaat afscheid van ons nemen. Ik neem even de tijd om bij hem langs te gaan. Zijn vrouw zit naast zijn bed en ik vraag of ik er even bij mag zitten. De Kleine Heer opent zijn ogen en er verschijnt een kleine glimlach. Hij zoekt mijn hand en knijpt daar in. Zo zitten we samen even. Hij wil zich vasthouden. Zijn lichaam kan niet meer, maar ‘hij wil nog niet’ zegt hij zachtjes.
Op weg naar huis denk ik aan het plezier dat we hadden en het verdriet dat we samen deelden. De Kleine Heer had een zwaar leven. Toen hij net bij ons kwam wonen, zat hij vol boosheid. Hij moest ontzettend veel verwerken. Voor mijn gevoel heb ik hem de gelegenheid gegeven om zijn gevoelens te uiten en zijn verdriet te delen. De laatste tijd was hij niet verdrietig, integendeel. Ik herinner me nog een prachtig moment net voor hij ziek werd.
Na een lunch zit ik aan de computer en komt De Kleine Heer met zijn rollator bij me staan. Hij draait het ding om en gaat er op zitten. Hij kijkt me aan en zet zich af met zijn voeten. Rolt zachtjes naar achteren. Ik schrik een beetje en zeg dat dit gevaarlijk kan zijn, hij zou kunnen vallen! Hij lacht, nee hoor en rolt weer vooruit. Dat gaat hem goed af. Zijn ogen schitteren. Hij vraagt me iets, maar ik kan hem niet goed verstaan dus rol ik op mijn stoel naar hem toe. Hij wil wel een wedstrijdje doen. Ondertussen is Mevrouw van de Zorg erbij komen staan en die heeft schik. Ze ziet ook de schittering in zijn ogen. Al gauw hebben we het over kattenkwaad uithalen. Ik zeg tegen De Kleine Heer: “Daar weet mevrouw van de Zorg alles van. Die kon op haar vierde al slootje springen. Ze nam een aanloop en sprong zo midden in de sloot. Het deed haar niks.” De Kleine Heer ligt helemaal in een deuk. Wat gezellig zo dingen van vroeger ophalen. Gelukkig heeft Mevrouw van de Zorg een wending gegeven aan onze uitdaging. Want ik denk dat ik er anders niet onderuit gekomen was.
Het is vreemd, zo’n afscheid middenin een feest.
En zo is elke Kleine Heer of elke Kleine Vrouw misschien wel een afspiegeling van de Grote Heer of Vrouw. Je zou het een religieuze ervaring kunnen noemen, Winny. Zo mooi, hoe jij met de medemens omgaat. En zo prachtig in woorden uitgedrukt. Een stimulans voor al jouw collega's en dus ook voor mij.
van Adrie van Osch uit Boxtel op 21-03-2010
Ook al was De Kleine Heer maar een korte tijd bij ons, hij heeft het goed gehad. Mede door jouw zorg, welke je weer precies op de goede manier kunt beschrijven.
van Petra uit Veghel op 28-02-2010
Echt heel mooi Winni, je maakt ons allemaal betrokken. We volgen je. Rein en Heleen.
van Heleen van de Veerdonk uit Heeswijk op 20-02-2010
ja wat zullen we hem missen,de kleine heer laat een grote indruk achter.ik ben blij dat we hem gekend hebben en in de laatste mnd van zijn leven vaak een schittering in zijn ogen zag.
van anja uit volkel op 18-02-2010
Het is altijd moeilijk om afscheid te moeten nemen van iemand waar je je toch verbonden mee voelt,ben blij en trots op jezelf .succes met alles
van j.j. uit houten op 18-02-2010
ook al zijn sommige momenten verdrietig toch zijn ze vaak ook heel waardevol je beschrijft dat mooi zo. Anja
van Anja Pittens uit Nistelrode op 18-02-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
