Afgelopen week is Mijnheer Van Boven overleden. Je merkt het meteen als je in de huiskamer komt. Iedereen is verdrietig. Er zijn bewoners die zeggen: “Ik mis iemand maar ik weet niet wie.” Het typeert hem wel, hij viel niet echt op. Tijdens mijn opleiding heb ik hem leren kennen. Het was een bijzondere man, hij werkte over de hele wereld en sprak vijf talen vloeiend.

Mevrouw Van Boven komt op onze afdeling (zij woont elders in ons huis) en samen met Mevrouw Van de Zorg gaan we naar de kamer waar hij opgebaard ligt. De laatste dagen had Mijnheer Van Boven een bezorgde blik. Nu lijkt hij veel jonger en ontspannen. Haast glimlachend. Mevrouw Van de Zorg heeft tranen. Na een tijdje gaan we samen weer naar buiten. Ze pakt mijn hand vast en zegt: “Ik voel me zo verdrietig, maar ik weet niet waarom.” Ik vertel haar wat er gebeurd is.

Een paar dagen later gaan we met een paar collega’s naar de begrafenis. De Kleine Heer wil graag mee, maar is veel te emotioneel en blijft op het laatst toch maar thuis. Mevrouw Van de Zorg gaat wel mee.

De kerk zit vol. Het koor zingt. Omdat ik niet weet of Mevrouw Van de Zorg het volhoudt, zitten we een beetje achterin. Ze zingt mee. In het Latijn en zonder tekst. De mensen die voor ons zitten, kijken om en lachen naar elkaar. En nog eens. Ik neem me voor dat als ze weer omkijken, ik ze vraag of er iets mis is. Maar het gebeurt niet meer. Als we de communie hebben gehaald, gaat mevrouw zachter lopen. Ik raak haar schouder aan en ze glimlacht naar me. Na de mis lopen we naar buiten. Ik voel me ondanks het verdriet gelukzalig. De mis paste bij hem. Buiten zegt Mevrouw Van de Zorg: “Ik weet niet voor wie deze mis was, maar ik heb hem wel een eindje op weg gedragen naar de hemel”, ze pakt mijn arm en zet de pas erin. Op naar de koffie.