Ik heb al een paar keer gezegd dat ik toch echt ‘nodig eens naar buiten’ moet. Even weg van hier. Elke keer kijkt Mevrouw van de Zorg op en wil ze wat zeggen. Op een gegeven moment staat ze op en zegt: “Moet jij niet nog een boodschap doen?”
“Ja, maar als u mee wilt, moet u een lange broek aan trekken.”
“Nou, dat heb ik zo gedaan.” En weg is ze. Ik loop voor de zekerheid maar even mee.
“Waar lopen we naar toe”, vraagt ze.
“Lopen? We gaan fietsen” Ik leid haar intussen mee naar de mooie rode duofiets.
“Gaan we daarop?” vraagt mevrouw. “Naast elkaar?”
“Ja”, zeg ik, “dan zal ik trappen, en kunt u zingen. Maar wel uw hand uitsteken als we rechtsaf gaan hoor.” Mevrouw van de Zorg heeft het er maar druk mee op de fiets. Roept goedendag tegen iedereen die voorbijkomt. En de mensen hebben alle aandacht, want twee kwebbelende dames naast elkaar op de fiets is natuurlijk geen dagelijkse kost.

We fietsen door de straat waar ze woonde en werkte. Zelf zegt ze dat ze nooit gewerkt heeft, maar gehobbyd. Ik noem de straatnaam tegenover haar oude huis, maar erg gebeurt niets, mevrouw herkent het niet. Jammer, ben toch te laat gegaan. We fietsen verder langs koeien in de wei. Steken een paar keer de rivier de Aa over. Heerlijk.

“We zijn alleen de broodjes vergeten”, zegt mevrouw.

Als we terug zijn, zitten we tevreden en wel op het terras. Als iemand vraagt waar ze geweest is, antwoordt Mevrouw van de Zorg: “Geweest? Ben ik weg geweest? Nee hoor, heb de hele tijd hier gezeten, maar als je gaat, ga ik wel mee hoor.” Ik weet dat ze genoten heeft van het tochtje, jammer dat ze het zelf niet meer weet. Maar het moment was goed en de volgende keer neem ik broodjes mee.