“Wat moet jij toch in Marokko? Je ziet in Nederland toch genoeg Marokkanen?” Die twee vragen hoorde ik vaak als ik familie, vrienden of collega’s vertelde over mijn reisplannen. Een week geleden kwam ik samen met mijn man Radjin terug van een 8-daagse rondreis langs de koningssteden. En het was wederom fantastisch!

Marokko heeft altijd een magische uitstraling op mij. Niet alleen vanwege het landschap en de fijne mensen, ook hun omgang met ouderen raakt me diep. Marokkanen zien kinderen als menselijk kapitaal voor hun oude dag. Hoe meer kinderen je hebt, hoe beter je verzekerd bent van een verzorgde oude dag. Zonen zorgen voor hun ouders en dochters nemen de zorg voor de schoonouders op zich. Het is prachtig om te zien hoe goed hun mantelzorgsysteem is ontwikkeld. Iedereen zorgt voor iedereen en ouderen worden niet aan hun lot overgelaten.

“Zorgcentra. Ja die zijn er wel, maar niet voor mijn ouders”, verzekerde onze gids Said mij. “Het is een morele plicht om voor je ouders te zorgen, want zij hebben ook voor mij gezorgd!” “En als je zelf geen kinderen hebt?”, vroeg ik. “Nou, gewoon. Dan zorgen je nichtjes en neefjes voor je.”

En dan nog een ander cultureel dilemma waarmee we in ons Nederlandse zorgsysteem zo worstelen: Marokkaanse vrouwen die geen mannen mogen wassen. “Geen probleem”, zei Said. “We hebben broeders en zusters. Vrouwen wassen vrouwen en mannen doen de mannen.” Tja, inderdaad. Wat is dan eigenlijk het probleem? Het leven is soms heel simpel. Als dit de oplossing is om meer ‘kleur’ in de zorg te krijgen, vind ik het prima. Maar hebben wij als beleidsmakers wel het lef dergelijke besluiten te nemen in onze huizen? Ik vraag het me af.