Met één oog tuur ik naar de wekker. Half zeven, tijd om op te staan. Het begin van een lange dag.
“Schat, zorg jij voor het eten?”, roep ik tegen mijn man Radjin. “Ik heb vanavond cliëntenraadvergadering en kan niet mee naar de sportschool.”
“Wordt het chinees of shoarma”, vraagt hij.
Het wordt roti van Abdoel.

Ik vul intussen de broodtrommel van Radjin (ja, als rechtgeaarde huisvrouw doe ik dat iedere morgen, al ruim dertig jaar). Gehaast peuzelen we samen een boterham met kaas op aan de keukentafel. Ik blader snel door de krant. Precies om half acht stap ik in de auto en vijf minuten later ben ik op het werk. De nachtdienst gaat naar huis.

Met koffie in de hand log ik in. Tegelijkertijd neem ik de postmap door die mijn secretaresse Mileen voor me heeft klaargelegd. De vergaderstukken liggen er ook. Voor ik het doorheb, is het lunchtijd, getuige de exotische geuren in de gang. Natuurlijk word ik gevraagd te proeven. Kousenband met kip. Lekker, maar het maakt je erg dik. Twee keer warm eten per dag kan nooit goed zijn. Toch kan ik de verleiding niet weerstaan.

Al vergaderend, kom ik de middag door. Het brandalarm gaat af. Snel naar de receptie. Gelukkig: er is niets aan de hand. De Technische Dienst heeft staan boren en er is een stofwolk ontstaan. De bedrijfshulpverleners zijn meteen paraat, het ontruimingsplan werkt prima. En onze bewoners hebben niets in de gaten.

Ook de cliëntenraadvergadering verloopt soepel. We bespreken onze bouwplannen, evenals de uitkomsten van het onderzoek ‘Normen Verantwoorde zorg’. Ik tuur met één oog naar mijn horloge. Het is half tien ‘s avonds. Tijd om naar huis te gaan.