‘Eten smerig: bewoners van tehuis lijden honger’, zo kopte AD Haagse Courant afgelopen zaterdag. Het artikel gaat over het luiden van de noodklok in het Oegstgeestse verpleeghuis Van Wijckerslooth. “Voor veel bewoners was het avondeten het hoogtepunt van de dag, nu is het ronduit smerig”, vertelt de voorzitter van de cliëntenraad. Mensen eten daardoor niet meer en vermageren.

Zorginstellingen sluiten steeds vaker hun keuken en betrekken maaltijden uit centrale keukens die ergens ver weg zijn gevestigd. Deze keukens leveren de maaltijden met vrachtwagens aan op de betreffende locatie. Daar worden ze vervolgens ‘geregenereerd’ (lees: opgewarmd) en kunnen medewerkers het eten serveren. Van lekkere spruitjeslucht of een ouderwetse geur van gehaktballen is in huis helaas geen sprake meer. Waar is die goeie ouwe tijd gebleven dat eten nog een feest was?

Eten is emotie; beleving is dus van groot belang. Zeker voor ouderen in verzorgingshuizen, die van maaltijd naar maaltijd leven. Het eten moet gewoon goed zijn! Medewerkers zijn het daarmee roerend eens. Desondanks vindt in veel zorginstellingen massaproductie plaats om kosten te drukken. De ZZP-bekostiging voor facilitaire diensten is beperkt. Voor een bedrag van ruim € 30 moeten de instellingen drie maaltijden, koffie/thee en tussendoortjes aanbieden. Uit datzelfde bedrag dienen ze het faciliterend personeel te betalen, zoals receptie, schoonmaak en technische dienst. Dat is absoluut geen vetpot.

Wordt het geen tijd om lekker burgerlijk ongehoorzaam te worden? Om kleinschalig koken in te voeren? Niet meer drie weken van tevoren bestellen, maar gewoon per dag beslissen wat je samen wilt eten. Het zou toch mooi zijn als we koken in zorgcentra in ere kunnen herstellen. Doet u mee?