Tijdens de Dag van de Verpleging vorige week woensdag las ik bij Jonker Frans een aantal verhalen voor als inleiding om met ‘mijn’ mensen in gesprek te gaan. Dat zorgde voor heel leuke gesprekken. Ook luisterden we naar elkaars verhalen. Het was goed voor de teambuilding om je eigen verhaal een keer te kunnen vertellen. Geen zweverig gedoe, maar wel aandacht voor de mens achter de medewerker. We zaten bovendien in een mooie, uitnodigende ruimte voor intimiteit. Als in een sprookje van Duizend-en-een-nacht.
Hiernaast een tekstflard uit één van mijn verhalen.
Soms word je ‘s ochtends wakker en wéét je plotseling iets. Iets wat je de dag daarvoor nog niet wist. Het is ’s nachts vanuit de diepte in je hoofd gevlogen. Met al je gedenk en gepieker van overdag kon je er niet bijkomen. Dat ‘reservoir van weten’ zit natuurlijk in ons onderbewuste… en dat moet je voeden. Door tijd te maken voor jezelf in de vorm van sport, meditatie of iets anders kun je jezelf helpen het reservoir te vullen.
Misschien is je diepe innerlijke weten nog wel meer waard dan alle kennis uit boeken, media of internet. In de zorg werk je tenslotte met mensen en neem je vooral jezelf mee als instrument. Bij het beantwoorden van grote en kleine levensvragen ben je dus aangewezen op dat innerlijke weten.
