Terwijl de wereld gespannen toekijkt hoe het zal aflopen met de politiek, wandel ik over het terrein van een zorghotel in aanbouw in Suriname. “Schat, neem je veel foto’s’’, vraag ik aan mijn man Radjin. We zijn op vakantie in ons moederland en genieten van natuur, cultuur en vooral van de warme vriendelijkheid van de mensen.

Maar… ik kan het niet laten. We moeten ook op bezoek bij voorzieningen voor ouderen om een beeld te krijgen hoe het hier allemaal is georganiseerd.

Het witte gebouw aan de Anton Dragtenweg ligt iets buiten Paramaribo aan de Suriname-rivier. Nederlandse ouderen kunnen straks een paar weken, volledig AWBZ-verzorgd, doorbrengen in dit mooie oord. RCR, een Nederlandse ondernemer die ook in Spanje een zorghotel exploiteert, nam dit initiatief. Schitterend, maar ik vraag me wel steeds af wie dat gaat betalen.

Scheiden van wonen en zorg krijgt zo wel een heel nieuwe dimensie. In Nederland wonen AWBZ-geïndiceerde ouderen thuis of in allerlei instellingen. Zij krijgen daar hun zorg. Zorgorganisaties worden afgerekend op hun ‘productie’. Als mensen in een appartement wonen, kan de instelling dat appartement niet verhuren aan anderen als de bewoners tijdelijk ergens anders vertoeven.

En zorg in het buitenland moet ook worden betaald. Hoe gaan we dat regelen?
“Nou schat, ik wil wel hoor. En ik ben ook bereid daarvoor te betalen”, zegt mijn man.
“Jahaa, maar deze mensen hebben geen geld. Het zijn arme mensen die een laatste keer hun familie in Suriname willen bezoeken”, antwoord ik.

Mijmerend lopen we samen het terrein af. Er moet toch een oplossing zijn?