Een moment geduld a.u.b.
Soms lees ik in de krant dingen die me bijzonder raken. Zo ook enkele weken geleden. Binnen een paar dagen las ik twee recensies van boeken die gaan over de ervaringen met zorgverlening in verpleeg- en verzorgingshuizen. Ardy Stegeman, een ex-verzorgende die vijf jaar werkte in een zorgcentrum, schreef het boek ‘Hulpeloos en dement’. Gonny van Werkhoven beschreef haar ervaringen als familielid in het boek ‘Alleen de werkelijkheid is erger’. Ze walgt van de slechte zorg in een Delfts verpleeghuis.
Beide boeken schetsen een zeer aangrijpend beeld van zorgverlening aan ouderen. Het zegt heel veel over hoe de schrijvers de organisatie van het Nederlandse zorgsysteem beleven. Gebouwen die niet meer voldoen aan de hedendaagse eisen van zorgverlening, budgettering waarmee nauwelijks valt ‘rond te komen’ en kwaliteitseisen die bewoners niet begrijpen (onder andere HKZ-eisen van de Stichting Harmonisatie Kwaliteitsbeoordeling in de Zorgsector). Ook de handen aan het bed worden wegbezuinigd. Vanuit verschillende invalshoeken luiden de schrijvers de noodklok.
Opmerkelijk vind ik dat er meestal wél begrip is voor het verzorgend personeel, maar zelden voor het management. Die managers zijn allemaal zakkenvullers. Ze begrijpen niets van de werkvloer en drukken vele protocollen door die “die arme meiden” dan moeten uitvoeren. “De managers moeten zelf maar eens dagelijks mensen gaan verzorgen”, zo luidt het advies van Ardy Stegeman een tikkeltje cynisch. Gonny van Werkhoven gaat veel verder en concludeert in haar boek dat “ze liever doodgaat dan in een verpleeghuis terechtkomt”.
Pffff. Doen wij het dan echt zo slecht met z’n allen? Ik denk er in ieder geval nog een week over na. In mijn blog van 15 september leest u het vervolg.
De opvatting"het ligt niet aan het personeel" is te algemeen. Sommige zusters maken werkendeweg wél praatjes en grapjes met bewoners. Sommige zusters kletsen niet met elkáár maar met de bewoner terwijl ze die in bed helpen. Sommige zusters gaan niet in het volle zicht in de zon op het terras koffiedrinken terwijl 12 bewoners in een snikhete ruimte zitten te wachten tot ze bv naar de wc mogen. Etc.Met alle beperkingen kun je altijd nog wel liefde leggen in wat je doet--dat kost niks.
van leo roest uit nederlek op 03-10-2010
Dag Gonny, Mijn emailadres is lucia.baboelal@florence-zorg.nl p.s. wat vond je van mijn blog van deze week?
van lucia baboelal uit den haag op 16-09-2010
Beste Lucia, ik dacht meer aan email of via blog.
van Gonny van Werkhoven uit Delft op 16-09-2010
Goede morgen Gonny, Ik ben te bereiken in Jonker Frans op0707541111
van lucia uit den haag op 13-09-2010
Beste Lucia, ik vind het prima om van gedachten te wisselen. Hoe/wat wil je?
van Gonny van Werkhoven uit Delft op 12-09-2010
Beste Gonny, Ik zou heel graag met je van gedachten wisselen over je ervaringen. Denk dat ik veel van je kan leren. Zou je dat willen?
van lucia baboelal uit den haag op 12-09-2010
Beste Lucia, ik schrijf in mijn boek niet 'dat ik liever doodga dan in een verpleeghuis terecht kom'. In de krant staat dat ik dat in mijn omgeving hoor. Overigens klopt het ook niet dat het verpleeghuis in Delft staat. Foutje van de krant, dat gerectificeerd zou worden.
van Gonny van Werkhoven uit Delft op 10-09-2010
Beste Marleen, ik nodig je uit om mijn blog van volgende week woensdag te lezen. Daarna zal ik aan de hand van casuistiek ingaan op je vraag. Fijne dag.
van lucia uit den haag op 10-09-2010
Lucia, wil inderdaad graag meer weten overhoe de manager hier nu in zit, hoe die dit allemaal beleeft en wat de mogelijkheden en onmogelijkheden van hun handelen is. Waar zou meer begrip voor moeten komen?
van Jeroen uit Rotterdam op 09-09-2010
Hoi Lucia, Kan me je gevoel bij t lezen helemaal voorstellen. Het maakt mij wel nieuwsgierig naar hoe dicht jouw werk op de werkvloer staat. Ben heel benieuwd naar voorbeelden uit de praktijk. Hoe ga jij om met protocollen en met je medewerkers?
van Marleen uit utrecht op 09-09-2010
Volgens mij moeten ook managers in verpleeg en verzorgingshuizen roeien met de riemen die ze hebben en aangezien de zorg inmiddels kapotbezuinigd is zijn er nauwelijks nog riemen om mee te roeien. Grootste knelpunt is de overheid die stelselmatig een andere kant op kijkt en totaal geen boodschap lijkt te hebben aan de meest kwetsbare en afhankelijke mens. Het wordt tijd dat er een meer sociaal beleid komt in ons land, pas dan kan er weer kwalitatief en verantwoorde zorg geleverd worden.
van A.Roest uit Tilburg op 08-09-2010
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
