Verhuizingen kosten vijf jaar van een mensenleven, heb ik me laten vertellen. Ik hoop dat de schade bij ons het komende jaar beperkt blijft. We pakken ons vrij verhuurbare aanleuncomplex met 94 tweekamerappartementen  rigoureus aan en verbouwen het – zoals dat zo mooi heet – levensloopbestendig. Ouderen kunnen er dan tot de laatste levensfase comfortabel blijven wonen.

Zo maken we sanitaire ruimten toegankelijk voor rolstoelen en tilliften. Ook voorzien we het gebouw van moderne snufjes. We beantwoorden daarmee aan de nieuwste norm van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport: in 2011 moet in zorgcentra circa 50 m2 beschikbaar zijn voor ouderen. Een prachtig vooruitzicht, dat lang op zich heeft laten wachten. Gelukkig gaat het nu echt gebeuren.

Onze bewoners maken een emotionele periode door. De afgelopen weken stonden in het teken van de verbouwingsvoorbereidingen. De helft van het pand is leeg, bewoners zijn verhuisd naar eenzelfde deel van het gebouw. Een enorme operatie, zorgvuldig begeleid door Mileen en Riana, onze toppers van dit project. Vooral de persoonlijke aandacht die zij ouderen bieden, zorgde voor rust in een hectische tijd.

En ja: hoe zorgvuldig we ook communiceren, ouderen kunnen het niet laten bananendozen te halen bij de kruidenier. Die vullen ze vervolgens helemaal met hun eigen spullen. Een heidens karwei, ook voor de verhuizers! De mannen – die een prachtig verhuissysteem hebben – waren volledig van slag. ‘Wat proppen mensen toch veel spullen in hun appartement’, zei één van hen verontwaardigd. Het allerleukst vond ik de opmerking dat de uitgepakte spullen niet in de andere flat pasten. Een appartement van precies dezelfde omvang. Ik kan een glimlach dan niet onderdrukken…