“Mag ik vragen hoe oud u bent?” De indiaanse vrouw kijkt me onbegrijpend aan en mompelt wat. “Dat weet ze niet”, zegt onze gids Nootje. “Registratie van deze volksstammen in het bevolkingsregister vond vroeger nooit plaats.”

Samen met mijn man Radjin ben ik in het dorpje Palumeu aan de Tapanahony-rivier, diep in het binnenland van Suriname. Vanuit Paramaribo was het een uurtje vliegen met een klein toestel van Gum Air. Ongeveer driehonderd mensen wonen hier. Het lijkt of de tijd heeft stilgestaan. De rust die dit dorpje uitstraalt, staat bijna haaks op de wereld waar ik uitkom.

Op de basisschool leerde ik dat Indianen niet oud worden. Ze hebben een slecht functionerend immuunsysteem, waardoor een kleine infectie hen al fataal kan zijn. Dat zou betekenen dat ouderenzorg niet nodig is. Ik ben heel benieuwd of ik tijdens mijn wandeling ouderen tegenkom.

Families leven in Palumeu in primitieve woningen bij elkaar. Een commune van mensen van verschillende leeftijden. Kinderen, volwassenen en ja… we treffen gelukkig ook ouderen aan. Maar niemand kent de eigen leeftijd. Het duurt even voordat ik doorheb dat het begrip ‘leeftijd’ onbekend is. Leeftijd staat hier voor ervaring en wijsheid. Hoe meer levenservaring, hoe meer respect je verdient. Ieder lid van de familie heeft een functie in de commune. Zo hebben ouderen kennis van natuurkruiden en de geestenwereld. Ze passen deze kennis toe als dat nodig is. Ook het begrip ‘zorg’ kennen de dorpelingen niet. Iedereen zorgt voor iedereen.

Een mooie gedachte, maar hoe zit het dan met de terminale fase? Bent u benieuwd? Lees dan mijn blog van volgende week.