We zijn weer de klos. Het nieuwe regeerakkoord is gepresenteerd en de gevolgen voor de zorg zijn inmiddels bekend. Eén miljard voor de zorg extra om ‘meer handen aan het bed’ te kunnen realiseren. Dat is op zich toch goed nieuws, zou een leek kunnen denken. Maar iedereen die een beetje verstand heeft van de zorgmarkt weet dat het een ongenuanceerde belofte is. Want hoe verhoudt het zich tot de ZZP’s, de zorgmarkt, de vergrijzing, de indicatiestellingen. Et cetera, et cetera.

Het regeerakkoord kleedt chronisch zieken en AWBZ-zorg uit. Cliënten krijgen geen vergoeding meer voor rollators (daarover heb ik al eerder mijn ongenoegen uitgesproken) en voor de eerste vijf fysiotherapeutische behandelingen, de zorgtoeslag daalt, de zorgpremie stijgt, dagbesteding en begeleiding worden overgeheveld naar de Wmo. Ook de eigen bijdrage voor langdurige zorg gaat omhoog. Een sigaar uit eigen doos dus, dat miljard extra voor de zorg. Wat heb je aan meer personeel – als dat al beschikbaar zou zijn – als er geen cliënten meer zijn? Als mensen hun broodnodige zorg niet meer kunnen bekostigen?

‘Zelfmanagement en eigen verantwoordelijkheid’ is het credo van de overheid. Het gevolg is dat de lat tot professionele zorg nóg hoger komt te liggen en dat kwetsbare ouderen nóg meer aan hun lot worden overgelaten. Met alle gevolgen van dien. Dat is een aanfluiting voor onze fatsoenlijke zorgstaat. Zo garanderen we geen toegankelijkheid van zorg.

Tegen electoraal Nederland kan ik alleen maar zeggen: “Doe ons dit alstublieft niet aan!”.