“Goedemorgen schoonheid”, is mijn dagelijkse begroeting als ik mevrouw Vrolijk in het restaurant tegenkom. Mevrouw zit graag comfortabel op twee stoelen met haar benen omhoog. Zo behoudt ze graag het overzicht. “Hoor eens”, wenkt ze mij met haar vingertje. “Jij bent hier toch de baas? Zorg dan dat er weer een mooie bank komt waar ik lekker op kan zitten.”

Precies hetzelfde verhaal hoor ik nu al drie weken. Enkele weken geleden vervingen we het meubilair in het restaurant. We deden onder meer de zeer verouderde bank weg. Mevrouw Vrolijk heeft daar veel last van. Ze mist ‘haar’ bank nog iedere dag.

Nu heb ik de neiging te denken dat je op alle zitmeubels comfortabel moet kunnen zitten. Dat vindt mevrouw Vrolijk kennelijk niet en zij brengt mij nu ook aan het twijfelen. Ze woont al vele jaren hier in huis. Ze heeft in het restaurant zelfs haar eigen plek. Op haar eigen bank. Wie zijn wij om dat zomaar te veranderen?

Dat zet mij aan het denken over hoe wij onze besluiten nemen en welk effect dat heeft op onze bewoners. Per slot van rekening wonen die mensen hier. Hoeveel ruimte is er voor de beleving van individuele bewoners? Ik weet het nu in ieder geval zeker! We bestellen voor mevrouw Vrolijk een nieuwe bank. Zij kan dan weer plaatsnemen op haar vaste plek in de hoek van het restaurant.