Mijn eerste blog van dit jaar leverde leuke reacties op. Zowel in het werkveld als op de website vond én vind ik bruikbare tips bij mijn zoektocht naar antwoorden op de vraag: Hoe maken we samen in de praktijk de veranderslag? Daarbij gaat het vooral om het teruggeven van de regie aan de cliënt. Om ervoor te zorgen dat niet de ‘zuster’, maar de cliënt bepaalt wat goed voor hem is. En om dat proces op de juiste manier te faciliteren.

Even voor de duidelijkheid: het gaat hier om een cultuuromslag. Cultuur heeft te maken met gedrag en met hoe mensen met elkaar omgaan. En die zaken zijn lastig te veranderen. De één zegt: “Vraag het de cliënt”, terwijl de ander zegt: “Vraag het de medewerker”. Maar in feite hebben we geen keus. Deze opdracht is tenslotte ingegeven vanuit de politiek. In wezen gaat het dan ook niet om de ‘wat’-vraag, maar om de ‘hoe’-vraag. En die vraag gaat over jezelf, over de kern van je bestaan.

De Florence-studiedag waarover ik in mijn vorige blog sprak, verliep zeer naar wens. Het is sowieso grappig om te zien hoe Eerst Verantwoordelijke Verzorgenden – doeners in hart en nieren – een hele dag met elkaar in gesprek gaan en samen werken aan verandering. Hoe ze elkaar zonder problemen feedback geven en feedback ontvangen. Hoe ze elkaar stimuleren in plaats van afkraken. Hoe ze gezond assertief zijn en tegelijkertijd werken aan gezamenlijke doelen en acties.

Ieder team heeft pareltjes van ideeën. De kunst is al deze ideeën goed aan elkaar te rijgen tot een mooi snoer. Dat wordt een proces van jaren met veel vallen en opstaan. Maar het begin is gemaakt, samen met deze toppers. Nu starten we het vervolg met de rest van de teamleden. Ik houd u op de hoogte.