Denkend aan Holland zie ik een prachtig, goed georganiseerd zorglandschap. Een sector met betrokken, hardwerkende mensen, die het hart op de juiste plaats hebben. Of is er iets mis met mijn beeld?

Afgelopen week domineerde de vrijlating van Lucia de B. het nieuws. Een verpleegkundige die ruim zes jaar ‘vastzat’ op verdenking van moord op jonge patiëntjes. Dankzij de steun van een groep mensen die in haar bleef geloven, is de zaak nu geseponeerd.

Ook voor misstanden in drie Haagse zorginstellingen was recentelijk veel media-aandacht. Bewoners die aan hun lot werden overgelaten, veiligheid van cliënten die in het geding zou zijn en een cliëntenraad die opstapte. Gelukkig is er veel lof voor het ‘gewone’ personeel van deze huizen. Dat zijn immers de mensen die het iedere dag weer voor elkaar zien te krijgen. Hulde aan deze personeelsleden, want ze blijven onder barre omstandigheden hun bewoners trouw.

Jonker Frans heeft net de landelijke cliëntenraadpleging achter de rug. Daarnaast zitten we midden in de jaarlijkse kwaliteitsmeting van de normen verantwoorde zorg. Een extern bureau neemt daarbij verschillende aspecten van onze zorgverlening onder de loep. Het is dus hectisch in huis. Onze verzorgenden zijn zelfs een beetje nerveus. Los van de extra administratieve taken die ze moeten verrichten, blijft het spannend. Je wordt tenslotte toch de maat genomen! En de uitslag plaatsen ze bovendien op www.kiesbeter.nl. Dan wil je natuurlijk graag als één van de betere zorgorganisaties uit de bus komen.

Uiteraard heb ik het volste vertrouwen in mijn mensen. Voor mij zijn het allemaal kanjers. Ik blijf altijd in ze geloven.