Op 13 augustus 2010 was het honderd jaar geleden dat Florence Nightingale overleed, de grondlegster van het verpleegkundig beroep. Zij stond bekend vanwege haar enorme inzet voor zieken en gewonden. Ze handelde vanuit de roeping: “I heard the voice of God”.

Werken in de zorg wordt al lang niet meer gezien als roeping, maar als een vak; met vakbonden, brancheorganisaties en Cao’s. Bij een roeping zit je niet in over de beloning, voorwaarden of de mate waarin je serieus genomen wordt. Je bent ook niet bezig met professionalisering of uitbreiding van je vak.

Maar waarom kiest men anno 2010 voor de zorg? Ik vroeg het enkele mensen:
- Ik wil graag met mensen werken;
- Na mijn stage in een verpleeghuis vond ik het werken met ouderen erg leuk;
- Ik wil me verdiepen in het verplegen en verzorgen van mensen;
- Ik wil later hoofd van een afdeling worden;
- Ik wil werken in een team met betrokken collega’s.

Betrokkenheid
Ik hoor betrokkenheid in die antwoorden, de idealen, waarmee Florence Nightingale ooit begonnen is. Helpt betrokkenheid bij je werk om de bewoners goede zorg te geven? Of kun je ook goede zorg leveren zonder betrokken te zijn?

Ik denk dat betrokkenheid de basis is. Hierdoor kun je echt contact maken. Soms zie ik mensen, die door reorganisaties, bezuinigingen of fusies hun betrokkenheid kwijtraken. Het lijkt of zij hun idealen verloren zijn; het extra uurtje werken omdat er een collega minder is, er echt zijn voor de bewoners, geduld opbrengen voor een bewoner nadat deze al 5 x gebeld heeft. Het zit er dan niet meer in.

Wat doe jij als je dit bij jezelf opmerkt? Ga je stug door of zorg je dat er tijd is voor bezinning? Praat je dan met anderen over waarden en ervaringen in je werk? Dát helpt namelijk mee de zin in het werk weer terug te krijgen.