Afgelopen vrijdagmiddag was ik nog lang niet klaar met mijn werk, maar ik heb het gewoon gedaan. Ik heb mijn computer uitgezet om tijd te nemen voor andere belangrijke dingen.

Afscheid nemen
De afgelopen week had ik namelijk gehoord dat er twee mannelijke bewoners van ons wooncentrum waren overleden. Dat nieuws was tot mij gekomen en daar was het bij gebleven. Maar ik wilde toch persoonlijk afscheid nemen. Beide heren waren in hun eigen appartement opgebaard en ze lagen er mooi bij, heel rustig en tevreden. Ik trof ook de familieleden. Ik kon hen mijn medeleven betuigen en samen met hen terugkijken naar de momenten die ik met hen beleefd heb. Mooie en moeilijke momenten. Nadat ik afscheid nam van de overledene en nog een keer hun hand aanraakte kon ik met een goed gevoel de week afronden.

Dubbel gevoel
Maar het voelde ook heel dubbel. Ik vond het belangrijk om hen nog eens te zien om niet ‘zomaar’ een week later nieuwe bewoners te verwelkomen in hun appartementen. Helaas is dit wel het geval. Op de dag van overlijden begint het geregel van het leegmaken van het appartement en direct contact leggen met nieuwe bewoners die op de wachtlijst staan. Vroeger toen ik in het verpleeghuis werkte werd ik altijd heel erg boos op mijn afdelingshoofd die dat heel normaal vond. En nu……nu doe ik dat zelf, omdat je als een plaats te lang leeg blijft inkomsten misloopt. Vreselijk, maar zo is de realiteit.

Keuzes maken
Terugkijkend ben ik blij met mijn keuze; dat ik niet druk doorgegaan ben met mijn werk die vrijdagmiddag. Dit werk gaat verder dan alleen zakelijk zijn.

Volgende week wil ik u ‘meenemen’ in het maken van de keuzes waar ik regelmatig voor sta en geloof me……dat is niet gemakkelijk.