Ja, ik ben er eentje, een manager die soms te betrokken is bij haar werk. Afgelopen woensdag nam ik afscheid van een teammanager. Voor een volle zaal, met bewoners en medewerkers, sprak ik over het nemen van afscheid. Twee keer in die toespraak schoot ik vol; ik kon mezelf gelukkig redelijk snel corrigeren en weer verder gaan.

Vorige week schreef ik al over betrokkenheid bij je werk. Een veelgehoorde klacht van managers is dat medewerkers te weinig betrokken zijn bij het werk. En dat is rampzalig voor organisaties en bewoners. Aan de andere kant zijn er ook medewerkers die juist te véél hart voor de zaak hebben.

Teveel betrokkenheid kan in mijn ogen op de lange termijn weleens heel slecht zijn voor de medewerker, en dus ook voor de organisatie….

Huh?
Ja, hoewel betrokken medewerkers een droom zijn voor mij, zit er ook een risico in. Zijn het niet juist die medewerkers die in de problemen komen, het eerst afbranden? Mensen die misschien wel tien keer hun hoofd hebben gestoten bij het samenwerken in teams waar men niet doorheen kwam? Die zich niet gewaardeerd of gehoord voelen door hun collega’s of leidinggevende?

Hier lijkt te gelden: je moet alles wel in de juiste proporties blijven zien. Anders kan grote betrokkenheid weleens veranderen in ongevoeligheid en passiviteit.

Uit eigen ervaring
Ik ben ook erg betrokken bij de bewoners en medewerkers. Soms vind ik het daardoor moeilijk om de juiste keuzes te maken. Stop ik mijn energie in het schrijven van beleidsstukken en financiële zaken of maak ik een praatje met een bewoner en neem ik deel aan een teamoverleg?

Wat vind jij hiervan? Kan iemand té betrokken zijn? Of herken je je in mijn verhaal? Dat je het ook lastig vindt om keuzes maken? Ik wil het echt graag weten.