Ik, vestigingsmanager van een verzorgingshuis, ben het spoor een beetje bijster de laatste tijd. Zo las ik onlangs in de krant dat onze Staatssecretaris Marlies Veldhuizen van Zanten vindt dat iedereen die kinderen heeft, ook in de zorg kan werken.

Vroeger was het werken in de zorg inderdaad een roeping, maar tegenwoordig worden er zóveel eisen gesteld. Neem nou de registratie… Voor het zorgkantoor, de inspecteur van de gezondheidszorg, normen verantwoorde zorg en de landelijke registraties die op www.kiesbeter.nl  geplaatst worden. Maar ook registraties rondom de vakbekwaamheid van de medewerkers, o.a. BIG scholingen voor de verpleegtechnische handelingen, scholingen i.v.m. tiltechnieken, agressie, valpreventie en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat wil ik niet.

En dan heb ik het nog niet over de kwaliteiten die je moet hebben als medewerker in de zorg; het is een vak is waar mensen voor moeten studeren. Je moet de patiënten / cliënten goed observeren om te weten of onderliggende ziektes de oorzaak zijn van de problemen, in mijn geval bij ouderen, zoals neerslachtigheid, duizeligheid of veelvuldig vallen. Gedrag moet je kunnen observeren en analyseren en daar begeleidingsplannen voor schrijven. Ook moet je daarnaast ‘nog even’ zorgen dat de cliënten zich mentaal prettig voelen en kunnen blijven participeren in hun dagelijkse leven.

En dat kan iedereen die kinderen heeft gekregen? Dat is toch een klap in het gezicht voor de vele medewerkers in de zorg met verschillende opleidingen en de jaarlijks verplichte bijscholingen? Maar als we opleidingen dan loslaten, laten we dan ook de registraties los? Verbazingwekkend, omdat juist de Staatsecretaris, die tot voor kort als verpleeghuisarts gewerkt heeft, wél alles geregistreerd wil zien. Temperatuurlijstjes, vochtbalansen, medicatie observaties, zorgproblemen en dergelijke.

Ik weet het dus even niet meer, maar wat ik wel weet en ook echt wil is de zorg weer zijn hart teruggeven! Werken met je ziel en bezieling… Hoe? Daarover de volgende keer meer!