Een moment geduld a.u.b.
Ik schreef vorige week over zorgverlenen vanuit je hart, hoe je dat doet. Ik was onlangs op een congres waar iemand sprak over paradigma’s in de zorg: over regels en voorschriften die in ons geval kwalitatief goede en verantwoorde zorg moeten opleveren. Ik vind dat door al die regels en voorschriften de aandacht voor bewoners steeds oppervlakkiger wordt.
Gooi de keurmerken en eisen van de inspectie en zorgkantoor de deur uit en geef alle aandacht aan de normen verantwoorde zorg die een paar jaar geleden opgesteld zijn.
Wat doet er echt toe?
Ik zit in mijn baan als vestigingsmanager in een spagaat: wat wil ik doen en wat moet ik doen? Ik wil me richten op de zaken die er écht toe doen voor bewoners. Met hen praten over verlies van zelfstandigheid, hun afhankelijkheid of eenzaamheid, het verlies van één van hun kinderen of over hun naderende dood. Wat ondersteuning betreft wil ik uitgaan van hun mogelijkheden in plaats van hun beperkingen. Ik wil onze zorg verbinden aan hun eigen sociale netwerk. Ik wil aandacht voor contacten met anderen, voor activiteiten waar mensen zelf voor kiezen. Pas dàn praat je over kwaliteit van leven en geef je bewoners weer de regie over hun leven.
Dit kan ik niet alleen; ik wil mijn medewerkers hierin coachen en trainen en hen laten zien dat het werk hierdoor zoveel leuker wordt. In de ideale situatie kunnen medewerkers deze soms moeilijke gesprekken voeren, zodat we allemaal uitgaan van de wens van de bewoners.
Maar we moeten ook zoveel… Zou het lukken om, ondanks dat het veel moeite kost, ons te bevrijden van dat paradigma en zorg te verlenen vanuit de ziel? Ik draag graag mijn steentje bij! En het lijkt erop dat de staatssecretaris het hier helemaal mee eens is…
Ik wilde eigenlijk heel boos reageren op de reactie van Mw/Dhr Borrias maar ach laten wij maar wijzer zijn en hier boven gaan staan... Gelukkig zijn de meeste "gasten" wel heel tevreden over onze zorg... en ach 1 x in de zoveel tijd is iemand dat een keer niet of het dan aan ons ligt of aan de "gast" en familie de waarheid zal ergens in het midden liggen.
van Yvonne uit houten op 14-02-2011
Beste mw/dhr Borrias, Ik betreur het om te lezen dat u met zo'n naar gevoel u moeder bij ons naar huis heeft gehaald. Dat meen ik echt. Ik zou er graag met u een keer over willen praten. Ik zou heel graag willen horen wat er mis gegaan is. Helaas kan ik de klok niet terug draaien, maar er wel lering uit trekken. Wilt u contact met me opnemen? Desnoods kom ik een keer u kant op. Hopenlijk tot ziens
van Gerda uit Leusden op 08-02-2011
Beste Gerda, Ik ben het met je eens dat de zorg vanuit de ziel een mooie gedachte is. Helaas is er naast de mooie woorden de realiteit van de Loericker Stee. Ik heb mijn moeder gelukkig vervroegd naar huis kunnen halen, omdat de zorg, die door de meeste van jouw verzorgenden gegeven wordt ronduit slecht is. Slechte medicijnverstrekking, zorg in strijd met het advies van artsen, gevaarlijke situaties, geen reactie in noodsituaties,enz. Zo zie je maar,de theorie is heel wat anders dan de praktijk.
van N. Borrias uit De Bilt op 07-02-2011
Dat zou geweldig zijn.
van Carla Kouwenhoven uit Houten op 03-02-2011
Formuleer hieronder kort maar krachtig jouw reactie * (max. 500 karakters):
