Wanneer ik de media over de ouderenzorg mag geloven is het één doffe ellende. Breed uitgemeten en sterk uitvergroot komt de informatie tot mij en ook ik reageer vol emotie op de inhoud. Afgelopen week werd ik gewezen op het artikel in HP/De Tijd waarin een undercover journalist schrijft over zijn bevindingen met kleinschalig wonen. De zoveelste misstand in de zorg die naar voren komt. Uit de duim gezogen? Helaas niet… Samen met de overheid wil ik naar oplossingen zoeken.

Ik werk al 32 jaar in de zorg en heb veel veranderingen meegemaakt. De tijd dat alles kon en er geld genoeg was, is voorbij. Inkomsten en uitgaven moeten tegenwoordig volledig in balans zijn en als manager kan ik alleen maar beamen dat dit niet altijd lukt. Ik vraag me af of dit nu de reden is dat er op sommige plaatsen slechte zorg verleend wordt. Ik denk dat het zeker een argument is. Want, wanneer er per bewoner meer geld beschikbaar zou zijn, zou de zorg er heel anders uitzien. Maar de kosten van de AWBZ stijgen alleen maar, dus het kan ook niet anders dan dat er druk op de zorg staat.

Maar wat dan?
Moet de samenleving ook niet een steentje gaan bijdragen? Is ouder worden niet een fase in het leven die erbij hoort? Moet iedere oudere die zorg of ondersteuning nodig heeft, dit alleen krijgen van de overheid, dus de thuiszorg en zorgcentra? De ouderenzorg is volledig geïnstitutionaliseerd, maar waar zijn we zelf?

Kunnen we als familie van een oudere zelf ook niet wat meer onze verantwoordelijkheid nemen? Samen een frisse neus halen, de kamer opruimen en stoffen, eten koken voor een zestal bewoners op de groep kleinschalig wonen, helpen met de afwas of een spelletje doen. Samen met de verzorgende zorgen voor een stuk welzijn in het wooncentrum. Samen kunnen we de samenleving beter maken en gezonder houden.

Ik denk dat het tijd wordt om niet langer alleen maar te wachten tot de overheid met oplossingen komt, maar samen met de overheid naar verschillende oplossingen kijken en de samenleving weer samen te dragen.

Ik wil!