Afgelopen week heb ik veel nagedacht over mijn dood. Als het voor mij ‘zover’ zou zijn, wat zou ik doen en hoe zou ik me voelen? Wees gerust, ik ben niet levensmoe en er is, voor zover ik weet, niets ernstigs met me aan de hand. Ik voel me hartstikke gezond en gelukkig en ik hoop dat nog heel lang te blijven!

Maar in mijn vestiging sprak ik met een 97-jarige vrouw. Ik bezocht haar omdat ik hoorde dat ze al een tijdje niet in orde is. Wat er precies aan scheelt, weet ik niet, maar ze is de laatste tijd erg verzwakt. Ze werd ook direct wakker toen ik naast haar bed ging zitten.

“Het is klaar Gerda, afgelopen. Ik ben moe en ga dood. De dokter vraagt steeds aan me of ik bang ben om dood te gaan. Maar weet je, ik hoef niet bang te zijn, ik word geholpen met doodgaan. Ik kan uit het diepste van mijn hart zeggen dat ik geloof in God en het na mijn dood heel goed zal hebben.”

Ik heb haar leren kennen als een heel optimistische vrouw, die heel mooi vertelt over haar leven, waarin ze veel heeft meegemaakt. Haar verhalen raakten mij altijd diep. En ook dit gesprek weer…

Openlijk praten over de dood, maar ook over haar gekke schoonzoon die haar altijd aan het lachen maakt en de kleinkinderen waar ze gek op is. En over haar wekelijkse kaartmiddag in het Grand Café. Nu zelfs het kaarten niet meer lukt, geeft ze de moed op. ‘Ik heb al zo veel moeten inleveren’ vertelt ze me.

Bij het afscheid pakte ze mijn hand en nam ook écht afscheid van me met lieve woorden en een zachte blik en kuste mijn hand. Op de gang voelde ik mijn ogen prikken en zuchtte een paar keer diep. Ik hoop haar toch nog een keer te mogen bezoeken.

Wat een prachtvrouw!