“Bedankt voor de gastvrijheid en de informatie” zei menigeen toen ze ons Wooncentrum afgelopen zaterdag verlieten op de open dag voor de zorg. Deze open dagen zijn voor veel mensen heel waardevol. Voor de aanwezige medewerkers, onze vrijwilligers én onze gasten. Tijdens de rondleidingen, maar ook bij de verschillende informatiestands of de koffiehoek werd open met elkaar gesproken. Over hoe gezellig of hoe moeilijk het soms is om te gaan wonen in een wooncentrum met vele anderen.

 Eén gesprek bleef me bij… Ik sprak met een mevrouw die onlangs in de serviceflat is komen wonen naast ons wooncentrum. Ze vertelde dat het wennen erg moeizaam ging omdat het haar ‘eigen’ huis niet meer is.

“Ik ben onverwachts verhuisd, toen na een ziekenhuisopname bleek dat ik niet meer naar huis terug kon. Mijn kinderen hebben alles voor me geregeld. Zij zochten mijn spullen uit en kochten als verrassing ook nieuwe meubels. Mijn wasmachine is niet mee verhuisd omdat mijn dochter besloot dat ik niet meer hoef te wassen. Dat doet zij voortaan voor mij.”

 “En dat is moeilijk” verzucht ze, “mijn kinderen doen dit met de beste bedoelingen, maar het lijkt net alsof ik in het huis van een ander woon. En geen wasmachine, die mis ik zo! Het was voor mij zó belangrijk dat ik kon wassen op mijn moment en nu moet ik wachten tot de was terug gebracht wordt. Ik zeg het maar niet tegen ze, want ze doen enorm hun best. Gelukkig heb ik een fijne buurvrouw die me af en toe opvangt als ik het moeilijk heb.”

 Die buurvrouw was er zaterdag ook en ze gaf mij een klap op mijn knie en zei: “Als jouw moeder oud wordt, niet zomaar haar spullen weg doen hoor, denk erom!!”.

 Ik weet het nu, maar denkt u aan deze wijze tip als u er eens voor komt te staan??