Meneer Groeneveld lag met oud en nieuw nog in het ziekenhuis. Hij heeft een heftige tijd achter de rug, met een operatie tussen kerst en het nieuwe jaar. De afgelopen weken was hij moe en moedeloos. Hij is nog niet zolang ‘opnieuw’ weduwnaar, ook dan lijkt het leven soms vreugdeloos. Maar hij krabbelt er elke dag een klein beetje meer bovenop. En zijn wonden zien er steeds beter uit. Hij vertelde me dat hij afgelopen weekend uit eten was geweest met zijn zoon en schoondochter. Ze hadden hem de afgelopen tijd zo geholpen en dat was een bedankje waard. “Straks”, zei hij, “wil ik weer vrijwilligerswerk doen in het verzorgingstehuis. Een oude meneer van negentig zit op me te wachten. En ik wil weer nodig zijn.”

Meneer Veldkamp was tijdens de feestdagen omringd door familie. Samen met zijn vrouw heeft hij van deze dagen genoten. Het leek begin december helemaal niet zo dat hij nog bij hen zou zijn met deze dagen. Een grote tumor zat hem in de weg. De artsen gaven hem weinig kans het nieuwe jaar te halen. Toch vertelde hij me vorige week de thuiszorg weer te willen stoppen. Hij voelt zich fitter dan een maand geleden, heeft net met zijn vrouw een auto gekocht. De sneeuw is weg en dat alles geeft mogelijkheden om nog mooie dingen samen te doen. We zien meneer terug… wanneer, dat weten we niet.

Mevrouw Hamming is net thuis uit het ziekenhuis. Haar man heeft haar gemist, maar ziet erg op tegen de zorg die thuis weer op hem af komt. In december is mevrouw hard achteruit gegaan en dit heeft alles op zijn kop gezet. Er zal voor hen beiden veel gaan veranderen. Ik zie dat het mevrouw zichtbaar moeite kost om er aan te wennen. Ze hebben beiden geaccepteerd dat het niet meer kan, zo thuis zijn met z’n tweeën. Samen met de thuiszorg kan meneer de zorg voor zijn vrouw nog wel even volhouden, maar de aanvraag voor het verzorgingshuis ligt klaar.

Een nieuw jaar voor hen. Wat zal het hen brengen.. en wat brengt het jou en mij?