Vorige week had ik in een winkel een gesprek met een onbekende. Ik kocht een boek. Een boek met verhalen over mensen in Afrika, geschreven door een Afrikaanse priester.

‘Je wordt er niet blij van. Je wilt de gordijnen dichtdoen en wegkruipen onder de dekens. Even niets meer voelen’, vertelde de verkoopster. Zo kwam ons gesprek op vluchtelingen in Nederland en hoe ze proberen een bestaan op te bouwen. Vluchtelingen die vaak al een heel verhaal in hun rugzak hebben, en hier in Nederland anderen moeten overtuigen dat ze bestaan. We hadden het over het feit dat we niet op zoek gaan naar het verhaal achter deze ‘zwarte gezichtjes’.

De volgende dag las ik een  reactie op mijn vorige blog, van ‘vriendin uit Breda’. Ik wilde reageren, maar wist niet hoe. De reactie greep me erg aan. Hoe kan het toch dat we mensen vergeten, wissen uit ons systeem? Uit ons eigen systeem, uit onze eigen ziel. Uit ons hulpverleningssysteem. Niemand kan blijkbaar deze vrouw waar het om gaat helpen. Of niemand wil… of niemand voelt zich verantwoordelijk. En dus.. vergeten we gewoon.

Na deze twee gebeurtenissen, herinnerde ik me dat ik een tijdje geleden iets heb opgeschreven. Iets dat toen bij me opkwam. Ik moest even zoeken, maar ik vond het papiertje in een hoekje van mijn tas. Soms moet je dingen opschrijven zodat je ze niet vergeet:

‘Het allerergste wat je in je leven kan overkomen is vergeten worden, genegeerd worden. Alsof je onzichtbaar bent, alsof je bestaan er niet toe doet, je had net zo goed niet geboren hoeven worden.’

Dit is eenzaamheid in haar puurste vorm.

Vergeet u ook?