Herinner je je dat reclamespotje van de SP?

Een 88-jarige vrouw gaat uit de kleren, voor heel Nederland. Ik hoop dat elke zorginstelling (ondanks de marktwerking) nog steeds zijn best doet om dit spotje geen realiteit te maken. Dat we elke dag ons best doen om de integriteit van onze zorgvragers te bewaken. Soms moet ik hier zelf ook aan herinnerd worden. Soms vergeet ik even welke drempel mensen over moeten om ‘uit de kleren te gaan’. Gelukkig herinneren de zorgvragers mij zelf hieraan.

Ik kwam bij een oude dame. Ik deed bij haar het eerste huisbezoek en zij vertelde mij na een operatie niet zo stabiel te zijn op haar benen. Ze was bang om te vallen in de douche en was daarom al drie weken niet geweest. Ik stelde haar voor om haar te helpen. ‘Wat denkt u, ik heb nu nog wel even tijd. Zou u het fijn vinden om even te douchen?’

Na het douchen, toen ze op de rand van haar bed zat, zei ze: ‘Meisje, jij bent de eerste na mijn eigen moeder die me heeft geholpen met wassen.’ Daar zat meer dan tachtig jaar tussen… ‘Ik vond het spannend, maar het was heerlijk… kom je morgen weer?’

Dan was er ook de meneer met een infectie bij zijn ogen. Hij kon niet goed zien, was uit evenwicht en kon zich tijdelijk niet zelfstandig verzorgen. Ook bij hem deed ik een eerste bezoek. Ik zou hem helpen met het verzorgen van zijn ogen en met douchen. Meneer ging akkoord, maar bleef wat zenuwachtig in de gang drentelen. Ondertussen had hij zich uitgekleed, op zijn onderbroek na. Ik vroeg hem wat er aan de hand was. ‘Weet je, ik heb ergens nog een zwembroek liggen… wil je dat ik die aantrek?’ Ik had moeite om een glimlach te verbergen.

‘Als u graag een zwembroek aan heeft, dan zoek ik die voor u op. Maar voor mij hoeft u dat niet te doen.’ Want dat was inderdaad de reden: hij wilde voor mij een zwembroek aantrekken.

Tijdens het douchen (zonder zwembroek) praatten we over zijn leven, over zijn overleden vrouw, over ouder worden.